muziek

Over & Over

Het was zaterdagochtend, nog geen 10 AM, maar de jetlag had ons al vroeg naar Williamsburg gejaagd. De meeste winkels waren nog dicht. Er waren weinig mensen op straat. Tot de rest van de stad zich bij ons aan zou sluiten, dronken we koffie in een verder leeg café met een krijtbordmenu en een houten plafond. Het lokale katern van The New York Times lag op het ronde tafeltje.

Veruit het grootste gedeelte van alle liedjes die ik goed kán vinden, zal ik nooit horen. Daarvoor is er te veel en daarvoor kruist wat ik wél ontdek te toevallig mijn pad, zoals je in een vreemde stad ook maar een beperkt aantal straten in kan lopen.

Maar in dat café hoorde ik een nummer dat me greep vanwege de outro. Ik probeerde het te herkennen met Shazam en kreeg direct resultaat: Over & Over van Fleetwood Mac, opgenomen op 2 april 1979 en later dat jaar, in oktober, uitgebracht als openingsnummer van het dubbelalbum Tusk. Dat was de opvolger van het immens succesvolle Rumours en kostte naar verluidt een fortuin om te maken.

(Mijn excuses als je dit allemaal al weet, maar ik leefde toen nog niet en ik ken Fleetwood Mac vooral van overbekende, maar mij niet rakende Top 2000-nummers, en hoewel de roem van Rumours me niet ontgaan is heb ik er nooit tijd in gestoken, omdat je dus niet alle straten in kunt lopen.)

Over & Over is aan de oppervlakte geen bijzonder nummer. De tekst is simpel, bijna nietig. Het liedje werd niet uitgebracht als single, is verre van het populairste nummer van de band (het is een klein raadsel hoe het überhaupt in de playlist van die koffietent belandde), heeft geen eigen Wikipedia-pagina en als ik de Last.fm-pagina ervan bezoek, wordt daaronder alleen een door cookies gegenereerde advertentie getoond voor Adidas-sneakers die ik laatst bekeek.

Maar het viel me dus op dankzij dat outro, dat van een broze schoonheid is en me leerde dat Fleetwood Mac meer is dan Go Your Own Way, en me aanmoedigt meer van ze te luisteren.

Maar bovenal is het de prettige bevestiging dat dat niet hóeft, want soms komen liedjes je vanzelf opzoeken als je aan de andere kant van de wereld bent, als het tijdverschil je te vroeg naar buiten stuurde en je wat tijd te doden hebt.

Standard
andermans boeken

Terwijl de trein Rotterdam verlaat, schiet me onwillekeurig een flard levensadvies binnen: ‘Do something everyday that scares you.’ Baz Luhrmann populariseerde de gemeenplaats van Mary Schmich met zijn hit ‘Wear Sunscreen’. Wat me dwarszit is de opzichtige leugenachtigheid ervan: het advies opvolgen zou een leven in een voortdurende staat van angstig afwachten betekenen. En toch zie ook ik de aantrekkelijkheid van het idee dat het leven met elke overwonnen angst iets lichter wordt, alsof je waadt door steeds ondieper water.

Jan Postma – Vroege werken

Citaat
alledaagse dingen

Vliegtuigje

Ik verpotte plantjes op het balkon. Het was zondagmiddag. Het regende niet, maar er werd flink mee gedreigd. Ze wilde erbij, rende om me heen, sprong op de pergola om hoger te zijn en alles te kunnen overzien. De lucht bleef leeg; geen regen. Wel een vliegtuigje, ver weg. Ik pakte mijn telefoon.

Afbeelding
alledaagse dingen

Verkiezingsgedachten

Reden voor optimisme: dat we in groten getale pro-Europees hebben gekozen, dat we geen land zijn geworden van nurkse, boze tegenstemmers en dat we – hoop ik dan toch – in elk geval de grenzen niet helemaal dichtgooien voor mensen die onze hulp nodig hebben. En de hoge opkomst! Om ontroerd van te raken. Ik vind het echt prachtig om in The New York Times over ons land te lezen: “Election turnout was high, with polling places seeing a steady stream of voters from early morning until the polls closed at 9 p.m. Of the 12.9 million Dutch citizens eligible to cast ballots, more than 80 percent voted.” Dat zijn wij.

Reden voor pessimisme: dat ons land blijkbaar onder water moet lopen voordat we zeggen ‘Goh, misschien is die klimaatverandering toch wel een dingetje’. Ik wil een land dat voorop loopt en innovatief is. Dat durf te stellen: in 2030 ligt die hele fossielebrandstoffen-industrie knockout op de grond, en we beginnen nú. Maar Nederland koos gisteren voor eerst nog maar eens een paar jaar kop in het zand, asfalt bijleggen, verandering tegenhouden en de pijn doorschuiven naar onze kinderen en kleinkinderen.

Aside
andere dingen

Mirwais

Mirwais zegt: I haven’t hurt an ant. Zijn Engels is redelijk, maar om te verduidelijken wat hij bedoelt, drukt hij zijn duim uit op de grond.

Een vlieg, zeg ik. In Nederland zeggen we: ik heb nog geen vlieg kwaad gedaan.

Een vlieg?

Met mijn vinger trek ik een willekeurige lijn door de lucht, tussen ons in, en maak een bzz-geluid. Hij begrijpt het, en herhaalt me.

Geen vlieg kwaad gedaan.

Hij is 23 en komt uit Kabul, Afghanistan. Iets meer dan een jaar is hij nu in Nederland. De kamer in het AZC, van drie bij twee, deelt hij met een andere jongen. In de hoek staat een klein tafeltje, daar eten ze aan. Hij probeert een beetje gitaar te spelen sinds hij hier is, gewoon, om te kijken of hij het zichzelf kan aanleren. Hij leest Kuifje en hoopt dat zijn Nederlands er beter van wordt.

Een verblijfsvergunning heeft hij niet, maar hij heeft goede hoop. Bij gesprekken met het IND kan hij veel documenten laten zien, papieren. Aantonen waar hij vandaan komt, wat hij meegemaakt heeft. Dat het niet anders kon.

De medewerker had gevraagd of hij getrouwd was. Nee, antwoordde hij. Kinderen dan? Mirwais giechelt als hij het navertelt. Zo’n malle vraag. Hoe kun je nou niet getrouwd zijn en wel kinderen hebben.

Hij wil straatfotograaf worden. Heeft al een camera, cadeau gekregen van iemand die hoopt dat hij hier slaagt. Hij kan mij uitleggen waar je op moet letten als je een goeie wil. Als hij een verblijfsvergunning krijgt, wil hij naar Marrakech om daar foto’s te maken.

Hij was laatst naar een wedstrijd van AZ. Dat was georganiseerd voor hem en andere vluchtelingen. Ik vraag: was dat de eerste keer dat je in een stadion was? Wel om voetbal te kijken, zegt hij. Lees verder

Standard
mijn boeken

Jongeschrijversgids

Vrij Nederland vroeg me mee te werken aan hun jongeschrijversgids: 35 schrijvers van onder de 35 over hun boeken en hun ambitie. Met van alle 35 ook een fragment uit hun werk. Ik stuurde een stukje uit mijn nieuwe roman, die dit najaar moet uitkomen bij Das Mag. Die heeft nog geen definitieve titel, dus er staat in de special ‘Z.T.’ boven: Zonder Titel.

Dat stukje kun je hieronder lezen. Ben je benieuwd naar de hele special van VN; die is hier te bestellen, of hier via Blendle te lezen. En natuurlijk in de kiosk te vinden. Lees verder

Standard