muziek

Exit Music

Om verschillende redenen moest ik dit weekend terugdenken aan het optreden van Radiohead op Best Kept Secret. Ten eerste speelde de band vrijdag op Glastonbury. Ten tweede ging er een lollig nepnieuwtje rond op Twitter over dat het stemmen van een gitaar door fans was aangezien voor een nieuw nummer. Toeschouwers hadden meteen gevonden dat “het beste werk van Radiohead was sinds OK Computer” – een rake karikatuur van het soort fans waar de band er nu eenmaal veel van heeft. (Ik was dit weekend op een verjaardag, en daar was iemand zelfs in de veronderstelling dat dit verzonnen voorval zich op Best Kept Secret had voorgedaan.)

Ten derde was het een week geleden. Ik ging door de foto’s op mijn telefoon van dat festival en bleef weer even staan bij het beeld van het grote podium in het nog net achtergebleven licht, het groen achter de band en het silhouet van Thom Yorke. Het moet tijdens een van de eerste nummers geweest zijn, Airbag misschien, of 15 Step of Myxomatosis, want daarna speelden ze Pyramid Song, en ik herinner me dat het toen al donkerder was, en dat het het begin was van een soort dieper wegzakken in de muziek, een staat-van-zijn waar ik mijn telefoon niet bij kon gebruiken. Lees verder

Standard
muziek

I hurt myself today

Nine_Inch_Nails_-HurtVeel Amerikanen krimpen nog steeds ineen wanneer het adres genoemd wordt: 10050 Cielo Drive, Benedict Canyon, Los Angeles. Daar werden in 1969 vijf mensen bruut afgeslacht. Jaren later ging Reznor er wonen. Hij schreef er die overbekende regels: I hurt myself today, to see if I still feel.

Mocht je in Los Angeles zijn en op zoek gaan naar 10050 Cielo Drive, dan vind je niets. De villa, tijdens de Tweede Wereldoorlog gebouwd naar Frans voorbeeld, tegen de heuvel op, ten westen van Hollywood, is gesloopt. De stenen open haard, het plafond van balken, de grote ramen, de woonkamer, de zolder, het gastenverblijf, het zwembad in de tuin – alles is nu weg. Wat er inmiddels op dezelfde plek gebouwd is, heeft een ander adres. Lees verder

Standard
muziek

Festivals: je bent er je betere zelf

Uit allerlei hoeken van het terrein komt muziek. Mensen slenteren zonder haast om jou en je vrienden heen. Het ruikt naar patat, opgedroogd bier en zonnebrand. Je haalt een verfomfaaid programmaboekje uit je zak en vouwt hem om bij de pagina met het blokkenschema. Waar gaan we straks heen?

Op festivals dringt de buitenwereld niet door en dat bepaalt de stemming van iedereen die er is. Je kunt na drie dagen Lowlands naar buiten lopen en erachter komen dat de Eredivisie weer begonnen is. Je wist dat niet, want je was binnen de grenzen van het festival, waar niemand over het hek naar buiten kijkt. Je hoort geen auto’s langsrijden, leest geen kranten, krijgt geen e-mail. Als je een sms’je van je moeder krijgt, denk je: kijk nou, een berichtje uit Nederland, hoe zou het daar zijn? Lees verder

Standard
muziek

Mumford & Sons, Lowlands 2010

Het is warm, erg warm. De Alpha zit vol en stroomt over richting de heuvels aan de zijkant. Sommigen zitten, zonnebril op, biertje in het gras. Anderen staan en dansen mee. Zaterdagmiddag, 21 augustus 2010, rond kwart voor vijf. Het ultieme geluksgevoel komt van Mumford & Sons. Dit is het verhaal van hoe ze tijdens ‘Little Lion Man’ een heel festival in het borstzakje van hun houthakkersbloes staken. Lees verder

Standard
muziek

Lowlands 2011 in vijf momenten

Hoeveel concerten ziet de Lowlandsbezoeker nog van begin tot eind? Het is tenslotte het ultieme festival van de zapcultuur – waar je ook bent, er zijn altijd tien andere dingen te doen. Hoogtepunten komen niet langer in hele concerten, maar in enkele momenten, die een concert lang kunnen voortduren, maar ook één nummer, of één seconde. Daarom: Lowlands 2011 in vijf momenten. Mijn momenten, want een ander kan weer langs heel andere kanalen gezapt zijn. Lees verder

Standard
Honderd keer honderd

Get Well Soon – Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon

MI0001519746You got a velvet mouth
You’re so succulent and beautiful
Shimmering and dirty wonderful

Op de zondagmiddag van Lowlands 2008 ging ik in het gras op de heuvel naast de Alpha zitten. De zon scheen nog, maar het was duidelijk dat hij snel plaats zou gaan maken voor een avond vol regen. The Hives waren net begonnen in die grote geelgroene tent. Ze wilden onophoudelijk bevestigd horen dat ze onze ‘new favorite band’ waren. Zo zag het er wat mij betreft, vanaf die heuvel, niet uit. Dat gaf niet. Want vlak daarvoor had ik daarnaast Get Well Soon gezien, in het kleine tentje bij het water. Een betoverend concert. Mijn eigen nieuwe favoriete band.

Aside