andere dingen

Oma

Oma raakte opa al vroeg kwijt. Hij stierf in 1993, toen ik tien was. Opa was een landmeter, iemand die stukken land in kaart brengt. Van hen tweeën samen herinner ik me een specifiek beeld: dat ze weer in de auto stapten na een bezoek aan ons. Hij ging achter het stuur zitten en zij ernaast, en dan reden ze de straat uit. Bij een zinsnede als ‘het einde van de straat’ of ‘de straat uit rijden’ is dat nog altijd wat ik voor me zie: dat opa en oma dat doen, eerst een half rondje om de parkeerplaatsen heen, dan verderop de snelheidsheuvels, en aan het eind rechtsaf, mijn beeld uit.

Oma woonde in een flat in Almelo. Ze had vaak Classic FM opstaan. Ze had een parkiet, Pietje, een reeks encyclopedieën op alfabet en een wieg van Newton, zo’n ding met aan draadjes hangende balletjes. Als je een van de buitenste tegen de rest liet aantikken, tikte het balletje aan de andere kant terug. Lees verder

Standaard
andere dingen

MH17

Pas die donderdagochtend besloten we naar het strand te gaan en daar te overnachten, mijn vriendin en ik. Ik belde een bed and breakfast in Egmond aan Zee en de eigenares zei dat er nog één kamer was en dat er al mensen langsliepen en door het raam gluurden. Ik moest snel beslissen. Ik zei: dan nemen wij hem wel.

Op Utrecht Centraal misten we rond het middaguur de eerstvolgende trein die kant op, dus we slenterden weer de stationshal in, kochten wat te drinken en wachtten op een perronbankje op de volgende. Dat was ongeveer het moment, bedacht ik later, dat het vliegtuig opsteeg. Ik had ijsthee.

Lees verder

Standaard
andere dingen

Iedereen heeft een verhaal in This American Life

TAL_color2Vanaf vandaag is de vijfhonderdste aflevering van This American Life als podcast beschikbaar. De één uur durende wekelijkse radioshow van presentator Ira Glass is achttien jaar na de start populairder dan ooit en dé standaard voor verhalende radiojournalistiek.

Ira Glass, presentator en producer van de radioshow This American Life, is zich altijd bewust geweest van de gevaren van populair worden. Er zijn altijd mensen die terugverlangen naar de obscuriteit van vroeger. Tijdens de allereerste aflevering, die werd uitgezonden op 17 november 1995, zei hij na twee minuten: „Ik weet zeker dat er ergens een of twee mensen zijn die zeggen: ‘Ja, ik luisterde er al naar toen het pas dertig seconden bestond, toen het nog écht goed was. Weet je dat nog?’” Lees verder

Standaard
andere dingen

THANK YOU

Ze heeft een pet op met het logo van het fastfoodrestaurant, waar ik binnenloop omdat ik dorst heb. Ik zie voor me hoe ze vanmorgen gedachteloos haar staart door het gat aan de achterkant haalde, vlak voor ze door de klapdeuren liep en achter de balie terechtkwam.

Er klinkt een nummer van Britney Spears. Het ruikt naar friet. De kast met bekers en deksels is zo vol dat er af en toe iets uit op de grond valt. De tl-buis aan het plafond geeft fel licht, als de abri van een bushokje in de nacht. Lees verder

Standaard
andere dingen

Café Biljart (4)

’Piet?’
’Ook.’
’Leen? Leen dan?’
’Ja.’
Arie krabde aan zijn achterhoofd. Waarom was hij degene die dit vergat? Hoe kon het uit zijn hoofd zijn gevallen terwijl Willem, aan de andere kant van de tafel, alles nog wist? Of zei hij maar wat? Lees verder

Standaard
andere dingen

Zes keer door de bliksem geraakt worden

De straat is leeg. Aan deze kant is niets. Een schutting snijdt het straatbeeld in tweeën, en daarachter kan ik niet kijken. Ik sprong een paar keer tegen de groene planken op, zo hoog als ik kon. Geen ronddwalend lot dat, als het er wel was, sierlijk en verleidelijk zou meedeinen met de wind, als het plastic zakje in American Beauty.

We zouden winnen omdat we met z’n allen meededen. Met één lot win je niet; de kans dat je zes keer geraakt wordt door de bliksem is groter. Maar wij waren met z’n allen, dus we hoefden maar ongeveer 0,3 keer geraakt te worden door de bliksem. Ik ken iemand die een keer geraakt is door de bliksem. Het sloeg in z’n vinger toen hij over straat fietste. Dus daar ga je al. Lees verder

Standaard