andermans boeken

Schuld

Ik begon aan Schuld van Walter van den Berg in de trein naar Tilburg, gisteren, omdat ik daar een gastcollege zou geven. Ik ging erin verder op de terugweg, maar we moesten eruit in Geldermalsen omdat er ‘technisch onderzoek’ aan het spoor was (de eerste keer dat ik dat als reden hoorde, en ik kon me er weinig bij voorstellen), dus toen las ik op het perron. Ik zat op een rijtje stenen terwijl ik wachtte op de eerste trein die wel naar Utrecht mocht.

De dag had iets grauws, al was hij dat niet, want op Instagram plaatsten mensen nog steeds foto’s met de hashtag #indiansummer erbij. Dat grauwe zat misschien in de mensen om me heen, alles kwam licht dreigend op me over, onsympathiek en hard en scherp. Misschien zat het in het nieuws als ik de krant pakte, met schietpartijen en bombardementen en Donald Trump. Misschien was het gewoon maandag. Lees verder

Standaard
andermans boeken

Kafka

Toen ik donderdagmiddag van de Ferdinand Bolstraat, waar ik koffie had gedronken, naar het Roelof Hartplein liep, kwam ik langs een tweedehandsboekenwinkeltje. Als vanzelf gingen mijn ogen langs de ruggen van de boeken die buiten in een kist stonden. In de hoek lagen een paar Salamander-pockets bij elkaar, en mijn oog viel op Een hongerkunstenaar en andere verhalen van Franz Kafka.

Ik heb nog nooit een boek van Kafka gelezen. Maar via mijn fascinatie voor Elliott Smith kwam ik een paar jaar geleden dit specifieke werk eens op het spoor – de getroebleerde muzikant zou zich hebben laten beïnvloeden door het verhaal over de hongerkunstenaar -, dus ik wilde dit boekje wel hebben. Ten tweede kostte het slechts drie euro, en ten derde paste het bij wie ik op dat precieze moment wilde zijn, geloof ik. Eerst wat zitten schrijven in een Amsterdams koffietentje en dan onderweg naar een afspraak, terwijl de zon schijnt, een tweedehands Kafka kopen, het papier goudgeel getekend door de tijd en “Sonja Bult, 10-12-76” met vulpen op de eerste pagina geschreven. Lees verder

Standaard
andermans boeken

“I will,” I say. I stand there wanting to say something else. But I don’t know what. We keep looking at each other, trying to smile and reassure each other. Then something comes into her eyes, and I believe she is thinking about the highway and how far she is going to have to drive that day. She takes her eyes off me and looks down the road. Then she rolls her window up, puts the car into gear, and drives to the intersection, where she has to wait for the light to change. When I see she’s made it into traffic and headed towards the highway, I go back in the house and drink some coffee. I feel sad for a while, and then the sadness goes away and I start thinking about other things.

Raymond Carver – ‘Boxes’

Boxes

Citaat
andermans boeken

Gedurende die maanden ontdekte ik de grote kracht van de routine en de herhaling. Ik deed elke dag exact hetzelfde zodat ik daar verder geen energie aan hoefde te besteden en me puur op het schrijven kon concentreren. En ook dat haalde zijn kracht uit diezelfde bron, want wat drie pagina’s op een dag waren, werden driehonderd pagina’s in honderd dagen en meer dan duizend in een jaar. De letters op het toetsenbord raakten langzamerhand versleten volgens een voor mij verborgen systeem, sommige straalden na een half jaar nog helder en onberoerd terwijl andere al bijna helemaal verdwenen waren. Maar de routine had nog een functie, ze beschermde me er namelijk tegen wat ik schreef van buitenaf te zien. Dankzij de routine bevond ik me elke dag weer in hetzelfde.

Karl Ove Knausgård – Schrijver

Routine

Citaat
andermans boeken

What came into my head right then was the memory of those nights when Jane would have her dreams. Sometimes the dreams would infect me, too. I’d wake up screaming along with her, almost seeing that man with us in the room, knowing just a thin second stood between a hammer or a hatchet and the back of my head. She’d get up, cut the lights on, check the closets, under the bed, and I’d get up and do it with her, and not because she asked me to. When we finally got back under the covers, we’d stay up a long while in the dark, half sleeping, hearts going, conscious of all the places in our house where we hadn’t thought to look.

Wells Tower – Everything ravaged, everything burned.

Everything ravaged, everything burned

Citaat
andermans boeken

Meisje in de trein

Op vakantie las ik onder meer Het meisje in de trein van Paula Hawkins, omdat dat boek me overal tegemoet kwam en iedereen het leek te lezen. Maar ook omdat de tekst op de achterflap me aansprak. Een jonge vrouw, Rachel, kan elke dag vanuit de trein naar haar werk zien hoe gelukkig een schattig stel leeft in hun mooie huis met tuin en patio. Ze noemt ze Jess en Jason en stelt zich voor wat ze doen en hoe ze zijn.
Van een ‘meisje’ kunnen we trouwens niet echt spreken, ze is minstens dertig, schat ik, maar het is een letterlijke vertaling van de oorspronkelijke Engelse titel en daar is ‘girl’ net iets langer houdbaar dan ‘meisje’ bij ons, en bovendien verkoopt het beter met dat woord in de titel, vermoed ik.
Hoe dan ook: Rachels eigen leven is nogal uit de rails gelopen nadat haar relatie stuk liep. Nu woont ze in bij een niet-zo-goede vriendin, heeft ze een vervelende baan en is ze aardig op weg richting een hopeloze alcoholverslaving. Maar dan ziet ze vanuit de trein iets dat het ideaalbeeld van ‘Jess en Jason’ verstoort, en besluit ze – aarzelend en onzeker, maar toch ook vastberaden – de amateurdetective uit te hangen. Mede omdat blijkt dat ze zelf in de buurt was op de zaterdagavond dat er iets gebeurde met haar favoriete koppel en zij zo dronken was dat ze zich er niets van kan herinneren.
Het boek is spannend en vlot geschreven. Maar waar ik me wel goed aan ergerde, was dat de drie vrouwen vanuit wiens oogpunt Hawkins schrijft, Rachel, Megan en Anna, alle drie zó stereotiep onzekere, afhankelijke vrouwen zijn. Ze zijn vooral bezig met hoe ze eruitzien en beoordelen andere vrouwen daar ook op, vervloeken direct elke beslissing die ze maken en verliezen hun gezonde verstand volledig zodra ze in een ruimte zijn met een sterke man. Het dieptepunt is als Anna, die in het verhaal nota bene makelaar was voordat ze full time moeder werd, zegt dat ze hun huis niet kunnen verkopen “omdat Tom zegt dat we dan een restschuld hebben”. Zou ze dat niet zelf hebben kunnen uitvogelen?
Tegen het eind wordt het allemaal een beetje voorspelbaar en wordt elk personage, behalve Rachel misschien, nog net wat onsympathieker. Spoiler alert: mannen zijn gewelddadige beesten.

Standaard
andermans boeken

Birk

Op het station van Utrecht las ik de laatste pagina’s van Birk van Jaap Robben. Het regende, maar ik stond onder een afdakje. Ik schrok toen er een Aziatisch uitziende man voor me stond, en zich naar me toe boog alsof ik een display was waar hij de letters beter van wilde kunnen lezen. Hij mompelde iets. Lees verder

Standaard
andermans boeken, muziek

Shotgun Lovesongs

Ik heb vakantie. Dat wil zeggen: ik werk drie weken niet voor NRC. Tot na Lowlands. Die drie weken vrij in de zomer gebruik ik elk jaar, of ik nu op vakantie ben of niet, vooral om veel boeken te lezen. De apps van Twitter en Facebook wis ik van m’n telefoon en de WhatsApp-groep met collega’s staat op ‘stil’.

In de afgelopen drie dagen las ik Shotgun Lovesongs, het debuut van Nickolas Butler. Butler, zo las ik op internet, zat op school met Justin Vernon, die in 2008 als Bon Iver wereldberoemd werd met het fantastische For Emma, Forever Ago. Een album vol liefdesverdriet, dat hij maakte in een hutje in de winterkou. In het boek is Shotgun Lovesongs de titel van het debuutalbum van Lee, een personage dat op Vernon geïnspireerd is.

Lees verder

Standaard
andermans boeken, mijn boeken

Boekenweek

Omdat je vandaag gratis kon reizen met het boekenweekgeschenk, stapte ik in de trein naar Groningen. Ik las het boekenweekgeschenk op de heenweg – een verhaal over een man die bezwijkt onder de gevolgen van zijn keuze voor een vijftien jaar jongere vrouw. Er waren meer mensen die in de trein lazen dan anders, en minder mensen die naar hun telefoon keken. In Groningen lunchte ik in een cafeetje, waar de jongens achter de bar het doorbreken van de zon met een ‘ojee’ begroetten, omdat het een drukke middag op het terras zou kunnen betekenen. Daarna schreef ik in de bibliotheek een paar uur aan mijn boek, met een bundel van Raymond Carver, die ik bij binnenkomst uit de kast gepakt had, ernaast. Ik las delen van mijn werk nog eens in De Drie Gezusters, aan de Grote Markt. De dag verliep zoals ik die gepland had, en ik besloot, rond zes uur naar het station lopend voor de terugweg, dat ik er iets beter in word in m’n eentje in kroegjes en cafeetjes te zitten.

Standaard