film en televisie, mijn boeken

The Graduate

Nog voor ik de film ooit gezien had, kon ik de laatste scène van The Graduate haarscherp voor de geest halen. Achterin de bus, zij in trouwjurk, hij in een alledaags kloffie, eerst lachen ze, want ze hebben iets uitgehaald, dan kijken ze alleen nog voor zich uit.

Waar had ik dat beeld vandaan? Natuurlijk, de film is iconisch, ik moet het al eens ergens gezien hebben. Het fragment zit in (500) Days of Summer, bijvoorbeeld, als Tom en Summer de film kijken. Maar dat was het niet alleen. Ik moest denken aan Before Sunrise, als Jesse en Céline in Wenen weliswaar niet de bus, maar wel de tram nemen, ook achterin gaan zitten, ook – voor de kijker – zij links en hij rechts. Ik moest denken aan Boyhood, als in de laatste scène Mason en Nicole naast elkaar zitten, we zien ze van voren, zij links, hij rechts, en net als in The Graduate kijken ze de ander om beurten aan. Lees verder

Standaard
film en televisie

No one at NBC knew what to do about The Seinfeld Chronicles after it ran to tepid reviews and okay ratings. And for months afterward, they chose not to do a thing. Ludwin got nervous as the network’s rights to The Seinfeld Chronicles neared expiration at the end of 1989. He and several of his colleagues liked the show and were disappointed when the testing went so poorly. He and Littlefield hatched a plan: (…) one axed two-hour Bob Hope special could mean four new episodes of Seinfeld’s show. (…) Seinfeld, however, knew this wasn’t the greatest news. He greeted Littlefield’s “four episodes” offer with a few seconds of silence, followed by: “Has any show, in the history of television, ever succeeded with a four episode order?”
He took the deal anyway, and the minuscule episode order suited Larry David just fine. “That’s all I got in me anyway.”

Jennifer Keishin Armstrong – Seinfeldia

The Seinfeld Chronicles

Citaat
film en televisie

George: Well, you got no place to go. I’ll tell you what your problem is, you brought your queen out too fast. What do you think? She’s one of these feminists looking to get out of the house? No, the queen is old fashioned. Likes to stay home. Cook. Take care of her man. Make sure he feels good.
Liz: Checkmate.
George: I don’t think we should see each other any more.

Seinfeld – The Engagement

Checkmate

Citaat
film en televisie, reizen

Her (2)

In de bus tussen Tanah Rata – in de Cameron Highlands – en het eiland Penang werd ik misselijk. Het was onze tweede reis binnen Maleisië, na drie dagen eerder van Kuala Lumpur naar Tanah Rata te zijn gereden. De bussen zijn luxe daar. De brede stoelen kunnen ver naar achteren, zodat je er beter in kunt slapen dan in een vliegtuig die je naar de andere kant van de wereld brengt. Ik was aanvankelijk gaan lezen in de thriller van Stieg Larsson waar ik in bezig was, op mijn iPad mini, maar dat beviel me niet, dus ik deed het ding weer in mijn tas. Mijn vriendin was al hard bezig in slaap te vallen.

De zijkant van de weg raasde langs ons heen. Bomen, vangrails, stukken snelweg, kleine huisjes, benzinestations, ander verkeer, tolwegen. Ik probeerde in slaap te komen door naar het luisterboek Story te luisteren, van Robert McKee, over hoe je een script (of een toneelspel, of een roman) zou moeten opbouwen. Wat een verhaal in essentie is, eigenlijk. McKee zegt: iemand die zich aan het begin slecht voelt en zich dan geleidelijk beter gaat voelen, dat is geen verhaal. Dat is een dagdroom. In een verháál wordt iemand geconfronteerd met iets wat hem of haar uit balans brengt, iets wat hem doet realiseren – misschien zelfs onbewust, zodat de lezer of kijker het beter weet dan de protagonist – iets te wíllen. En dat hij actie moet ondernemen om dat voor elkaar te krijgen. Dat hij demonen in de ogen moet kijken. Dat hij, kortweg, onomkeerbaar moet veranderen om datgene de krijgen wat hij wil. Misschien een ding (een ring die bij machte is hele werelden te sturen), misschien een persoon (zijn grote liefde), misschien iets in zichzelf (gemoedsrust, vrijheid, het einde van een rouwperiode).

McKee leest het audioboek zelf voor, en hij zegt onder meer dat een zekere scène in Kramer vs Kramer (1979) alles heeft waar een scène, en een verhaal in het algemeen, aan zou moeten voldoen. Degene met wie het publiek meeleeft moet op drie niveaus, als het even kan tegelijkertijd, zijn strijd voeren. Hij moet dat doen op interpersoonlijk niveau (dus met iemand anders of met meerdere anderen), met zichzelf (door de strijd aan te gaan met zijn onvolkomenheden) en ten slotte met de dingen. Door bijvoorbeeld, in die bewuste scène in de film, te worstelen met allerhande keukenapparatuur omdat hij nooit in de keuken stond voordat zijn vrouw vertrok en hem alleen met zijn zoontje achterliet. Kramer moet zijn zoontje bewijzen dat ze het met z’n tweeën kunnen rooien, dat hij als vader een goede vervanging kan zijn voor zijn moeder, maar dat betekent dat hij dingen moet doen die hij nog nooit eerder heeft gedaan. Zoals french toast maken, terwijl dat jongetje er geen vertrouwen in heeft, zegt dat ‘mama het heel anders doet’ en meer en meer overstuur raakt als hij moet toezien hoe het langzaam in het honderd loopt.

Hoe dan ook. Ik luisterde naar het audioboek, ook al wilde ik op dat moment niet echt bezig zijn met schrijven. Ik wilde in een vertelstem wegdommelen, want we hadden die nacht slecht geslapen omdat de bedden in Tanah Rata dun en oncomfortabel waren en er buiten zwerfhonden jankten en ons guesthouse zo gehorig was dat we de ziek geworden vrouw in de kamer ernaast niet alleen konden horen overgeven, maar ook het zware ademen erna nog konden herkennen. Ik wilde in slaap vallen en tientallen of honderden kilometers verderop wakker worden, en me dan beter voelen. Lees verder

Standaard
film en televisie

Rob: You could have a costume drama here, couldn’t you?
Steve: I would just love to do a costume drama in these hills, leaping, vaulting over dry stone walls with a scabbard, with that dead look in my eyes, ‘cause I’ve seen so many horrors that I’m sort of immune to them, and they always say something like, “Gentlemen, to bed! For we leave at first light. Tomorrow we battle, and we may lose our lives. But remember: death is but a moment. Cowardice is a lifetime of affliction.”
Rob: Nice.
Steve: To bed, for we rise at daybreak!
Rob: Very good. Very impressive.
Steve: But they always leave at daybreak. They never leave at, you know, nine-thirty. “Gentlemen to bed, for we leave at nine-thirty!”
Rob: Ish.
Steve: Ish. “Gentlemen to bed, for we rise at… What time is the battle? About, oh, twelve o’clock? Twelve o’clock. How is it on horseback, about three hours? So we leave about eight, eight-thirty?”
Rob: Eight-thirty for nine.
Steve: “Gentlemen, to bed! For we leave at eight-thirty for nine. And we rise at just after day- seven-thirty, so just after daybreak. Gentlemen to bed, for we leave at nine-thirty on the dot. On the dot.”

Steve Coogan en Rob Brydon, The Trip

The Trip

Citaat
film en televisie

Her

Omdat ik steeds vaker films leek te kiezen op gemak en toegankelijkheid, maakte ik afgelopen week op IMDb een lijst met vijftig films waar ik nooit aan toe ben gekomen, maar wel altijd nog ‘een keer’ wilde zien. Niet langer zou ik Festen en Amour en Un long dimanche de fiançailles voor me blijven uitschuiven; de lijst moet dit jaar worden afgewerkt.
Vanavond begon ik. Met Her, de film van Spike Jonze over een man die verliefd wordt op zijn besturingssysteem. Nu wil ik het liefst deze nog 49 keer zien. Wat een slimme, ontroerende, prachtige, briljante film. Toen hij was afgelopen, had ik het gevoel dat ik niets anders moest doen – niets anders denken, zeggen of doen, geen andere tv kijken, niet ergens anders gaan zitten, geen gesprek beginnen. Dat zou de betovering verbreken en de afstand tussen mij en de film vergroten, voor altijd, want ik kan hem inderdaad nog wel 49 keer kijken, maar nooit meer precies zoals deze eerste keer.

Standaard
film en televisie

The Martian

Nog nooit eerder was ik in mijn eentje naar de bioscoop geweest, tot nu. Ik wilde naar The Martian omdat ik in de lente het luisterboek had gehoord, tijdens het hardlopen en in de trein op weg naar mijn werk.
Bijna elf uur had ik geluisterd naar de stem van R.C. Bray, waar ik lichtelijk aan verknocht was geraakt. Namen en termen die ik nooit eerder had gehoord – Venkat Kapoor, Schiaparelli, Ares III – stookten sindsdien een apart soort nostalgie op omdat ze alleen in míjn oordopjes, in dat jaargetijde, hadden bestaan.
Daar ging een zomer overheen en toen was de Hollywood-film af, inclusief Matt Damon.
In de bioscoop was het anders. Natuurlijk was het anders. Het was een zondagmiddag in Pathé Rembrandt, in het centrum van Utrecht. Ik kocht een Grolsch-beugelfles en een net iets te grote zak Bugles. Voor de film begon, steggelden een man en een meisje om één stoelnummer, waar zij zat omdat “iemand anders op háár plek was gaan zitten”, wat volgens hem dan weer “niet zijn probleem” was.
Daarna begonnen de trailers, zetten we ons 3D-brilletje op, lachte iedereen tegelijk om de grapjes, kneep iedereen tegelijk in de leuning als het spannend werd, en ruim twee uur later had ik The Martian met al die vreemden gedeeld en was het niet meer van mij.

Het luisterboek is te verkrijgen bij Audible (boinkers, die dingen zijn duur hè). Hier mijn mini-recensie. De film draait nu in een bioscoop near you. De trailer kijk je hier.

Standaard
film en televisie

Friends

Op verschillende websites las ik vandaag dat het twintig jaar geleden is dat de eerste aflevering van Friends werd uitgezonden.

Ik herinner me dat ik lang geleden bij Veronica een aankondiging van een nieuwe aflevering zag. Donderdagavond, half elf: een nieuwe Friends. Eén grap in het bijzonder is me bijgebleven uit die promo die me kennis liet maken met de serie: Phoebe zegt “I never want to see you again” tegen haar moeder, stormt de deur uit en komt dan terug met een hand voor haar ogen omdat ze haar tas vergeten is. Lees verder

Standaard
film en televisie, mijn boeken, muziek

Garden State

Ik keek vanavond Garden State weer eens, en realiseerde me hoeveel invloed die film op me heeft gehad. Het moet 2005 zijn geweest dat ik hem voor het eerst zag. In de paar zaterdagochtenden daarna luisterde ik in de bus naar mijn werk, bij de Free Record Shop in Alkmaar, naar de soundtrack. Ik ontdekte (zoals iedereen) The Shins, dankzij die ene zin die erin zit over het liedje ‘New Slang’. Maar bijvoorbeeld ook Zero 7, met de verrukkelijke loomheid van ‘In The Waiting Line’. Lees verder

Standaard
film en televisie

De moord is gepleegd, het kwaad geschied

In de eerste aflevering van Broadchurch, vanaf vanavond te zien bij RTL 4, staat de moeder van de vermoorde Danny Latimer doelloos in de gang. In de keuken, bij het aanrecht, staat haar man. Op het bed in een slaapkamer ligt hun dochter. De andere slaapkamer is afgezet met politielint. Niemand doet of zegt iets. Pianomuziek.

Het zijn zulke momenten, waarop naar de volgende plotwending toewerken even geen haast heeft, die de misdaadserie van het Britse ITV bijzonder maken. Want het cliché wordt niet geschuwd: een moordonderzoek in een klein stadje, een stugge politieman die op zoek naar rustiger vaarwater bij toeval op de zaak van zijn leven stuit. Nee, Broadchurch onderscheidt zich op een andere manier: door het tempo regelmatig te vertragen en oog te hebben voor meer dan de schuldvraag.

Broadchurch verkiest de smaakvolle slowmotion en de fraaie beelden van een stadje aan het water boven achtervolgingen en geweld. De moord is gepleegd, het kwaad is geschied; dit is de nasleep van een drama dat een knusse gemeenschap verdoofd achterlaat en de verhoudingen tussen inwoners langzaam uit evenwicht trekt.

De elfjarige Danny wordt op een ochtend gevonden op het strand van Broadchurch. Hij is gewurgd en de autopsie wijst erop dat de dader een bekende van hem was. Het onderzoek wordt geleid door Alec Hardy (David Tennant, van BBC’s Doctor Who), een botte maar vastberaden detective die net naar het plaatsje is verhuisd om een schandaal bij een ander moordonderzoek te ontvluchten. De verhouding met zijn partner Ellie Miller (Olivia Colman), wier zoontje de beste vriend van Danny was, begint niet goed: Hardy blijkt na haar zwangerschapsverlof de baan te hebben gekregen waar zij op rekende. Bovendien maakt hij er een gewoonte van haar af te snauwen. Als een jonge, overijverige journalist van een lokaal krantje de identiteit van het slachtoffer vroegtijdig via Twitter naar buiten brengt, staan de verhoudingen op het politiebureau (en daarbuiten) helemaal op scherp.

In de zoektocht naar de dader blijkt in het stadje – uiteraard – iedereen elkaar te kennen en iedereen zijn eigen geheimen te hebben. Inwoners kijken uit schaamte weg of gluren uit nieuwsgierigheid mee. Ze denken te kunnen helpen of werken bewust tegen. Broadchurch wordt met die ingrediënten een whodunit met de prettige overzichtelijkheid van een Agatha Christie-boek – maar is tegelijkertijd veel meer dan dat.

Het acteerwerk van Jodie Whittaker en Andrew Buchan, als de ouders van Danny, is indrukwekkend. Zij als de moeder die verslagen ronddoolt nu haar het ergste overkomen is, hij als de vader die het verdriet als een man probeert te dragen. Maar ze worden beide overtroffen door Colman, die de spil is tussen alle verhaallijnen en daarmee tot in de hartverscheurende laatste aflevering de show steelt.
RTL 4 begint vanavond met aflevering 1 en zendt zondag aflevering 1 en 2 uit. Op vrijdag 10 januari wordt aflevering 2 nog eens herhaald. Daarna volgt elke zondag een dubbele aflevering. ITV heeft inmiddels een tweede seizoen aangekondigd; de productie daarvan begint binnenkort.

Standaard