Honderd keer honderd
In de laatste honderd dagen van 2010 (van 23 september tot 31 december) publiceerde ik elke dag een stukje van precies honderd woorden over een dierbaar album. Het doel was niet te vertellen waarom een album goed is, maar waarom het voor mij persoonlijk een bijzonder album is. Dat werd soms een jeugdherinnering, soms een anekdote, soms de beschrijving van een specifiek gevoel – en vaak iets tussen die dingen in.
Uitgeverij De Arbeiderspers maakte er in 2011 een e-book van. Dat kun je hier downloaden. De Spotify-playlist vind je hier.
Tindersticks – Curtains
Greed’s all gone nowThere’s no question
And I can see you push your hair behind your ears
Door gordijnen keek ik stiekem naar buiten, naar lichtjes die daar wakker werden als ik zelf al hoorde te slapen. Achter gordijnen zette ik kleine glaasjes water op de dakpannen omdat mijn vader had gezegd dat het vroor, zodat ik ‘s ochtends kon zien dat het ijs was geworden. Door gordijnen keek ik als de bel ging en de honden blaften en ik wilde weten wie er aan de deur stond. Een buurman, een postbode, een Jehova’s getuige. Later wachtte ik achter mijn eigen gordijnen op een meisje, zorgvuldig plannend welk liedje ze zou horen als ze binnen zou komen.
Sigur Rós – ( )
(Hopelandic)
Het mooiste concert dat ik ooit zag, was in de Grolsch-tent op Lowlands 2008. Het regende en de duisternis van eind augustus begon in te vallen. Die regen en die duisternis, ze waren niet bedacht op Sigur Rós, dat muziek meebracht waarmee ze de natuurlijke elementen konden bedwingen. Ons trouwens ook: vooral de toegift was een uitbarsting van puur muzikaal geluk die ons allemaal overviel, als een tapijt dat onder onze voeten weg werd getrokken en ons twintig centimeter de lucht in deed zweven. De tent schudde. Achteraf moest iedereen weer even op zoek naar passende woorden en Hollandse nuchterheid.
Shearwater – Rook
I was a cloudI was a cloud looking down
Your frantic waving
Did not provoke feeling
Vanaf het moment dat ik erachter kwam dat die route sneller was en minder stoplichten bevatte, fietste ik elke dag zo. Het was herfst zoals het nu herfst is. Natte wegen, blaadjes op het spoor. Waar ik ook heen moest, de wind moest de andere kant op. Aan de route lag een kerkhof achter hoge hekken. Ik dacht er even aan van mijn fiets te stappen, de wind haar zin te geven en er te gaan kijken. Ik wilde namen van granieten stenen lezen en huilende boeketten zien. In de herfst lijkt het zo logisch te schuilen onder de grond.
Genesis – We Can’t Dance
I can’t danceI can’t talk
The only thing about me
Is the way I walk
Omdat onze vaders de cd’s van Genesis in hun kast hadden staan, vonden wij het ook leuk. Met z’n drieën, drie vrienden, spraken we af een coverband te beginnen. Of nou ja, drie jongetjes zonder instrumenten, alleen een gestrekte arm als gitaarhals en een gebalde vuist als microfoon. Zo konden we bij alle buren optreden en een kleine gage vragen. Wereldberoemd zouden we worden tot aan het eind van de straat, misschien zelfs voorbij de bocht. Maar bij de repetitie zette ik een voet verkeerd en viel ik tegen een tafelpoot, waardoor we de rest van de tour moesten afgelasten.
The Sleeping Years – We’re Becoming Islands One By One
And on the hourDressed for rain
The light retreating to the house
The figures that wander there are waiting
We stonden bij de voordeur en keken langs het witte gordijntje naar buiten. Naar de net geleegde grijze container die daar stond, twintig meter verderop, naast de bakken van de buren. Tussen de voordeur en de container kletterde de regen op de straat en sprong hoog weer op. Er was niemand op straat. Ik stelde voor de container te halen. Ik opende de deur, rende erheen, pakte het grijze ding vast en sleepte hem naar onze voortuin. Binnen sloeg mijn moeder een handdoek om me heen. Ze huilde. Ik vroeg waarom en ze zei ‘omdat ik je zo lief vindt’.
Spoon – Ga Ga Ga Ga Ga
On the mendNow they could lead me home
Street tar and summer
They play a trick on your soul
Niet van alle muziek weet ik nog wanneer ik het voor het eerst hoorde. Dat kan niet. ‘Black Like Me’ hoorde ik misschien op een zaterdagmiddag, thuis in mijn pyamabroek, misschien in de trein op een dinsdagochtend, misschien fietsend door de mist of zonnend op het strand. De verwijzing naar ‘A Day In The Life’ van The Beatles, die omslag op 1:28, die uithaal op 1:52. En hoe het nummer plotseling ten einde is, eerder dan je verwacht, maar toch precies wanneer het hoort. Misschien geen pyamabroek, geen mist, geen strand. Alleen muziek, omdat dat al alles is.
Red House Painters – Songs For A Blue Guitar
I can’t let you be‘Cause your beauty won’t allow me
Wrapped in white sheets
Like an angel from a bedtime story
Soms werd ze verdrietig, omdat ze boos was geworden en daar later spijt van had. We stonden eens in een speeltuintje vlakbij het huis van haar ouders nadat ik haar thuisgebracht had. Het was ‘s avonds laat, dus er zat niemand meer op de schommel en er klom niemand in het rek. ‘Wat moet je dan ook met iemand als mij’, zei ze dan, en dat brak mijn hart wel een beetje, want hoe overtuig je iemand dat ze de moeite waard is. De moeite van het troosten, de moeite van het naar huis brengen. Geen moeite. Moeite is liefde.
Elbow – Asleep In The Back
I come back hereFrom time to time
I shelter here some days
We hadden een nieuwe actie bij de Free Record Shop. Hij heette Try Before You Buy. Tegenwoordig is dat het credo waar veel muziekwebsites met illegale downloads zich achter verschuilen, maar toen hield het in dat je een album kon kopen en vond je het niet goed, dan bracht je hem binnen twee weken terug. Een van de eerste albums die aan de actie meedeed was het debuutalbum van Elbow. In die twee weken kwam er niemand mee terug. Had iemand dat wel gedaan, dan had ik verbaasd gereageerd. Dan had ik misschien gezegd ‘dan luister je niet goed.’
Radiohead – Kid A
In a little whileI’ll be gone
The moment’s already passed
Yeah it’s gone
Soms zat ik op een bankje en keek ik naar de mensen die langsliepen. Ik beeldde me in hoe ze een schim achterlieten, als in een foto met een lange sluitertijd. Ik deed mijn best te verdwalen, er daadwerkelijk even niet te zijn. Dat lukte natuurlijk niet, maar als ik er dichtbij kwam, was het in de laatste minuut van ‘How To Disappear Completely’. Als de stem van Thom Yorke dreigt te verdrinken in de chaos, maar op het laatste moment nog komt bovendrijven. Daarna liep ik weg en zat op het bankje alleen nog de schim van de sluitertijd.
Ólafur Arnalds – Eulogy For Evolution
(Instrumentaal)
Ik zat in de woonkamer toen mijn vader gebeld werd. Het was een zondag en ik was net gevallen bij het buiten spelen. Ik had een korte broek aan. Er zat een klein steentje in de huid van mijn knie. Mijn vader legde de telefoon neer en liep zonder woorden de trap op. Toen mijn moeder me riep, liep ik ook naar boven en samen vertelden ze dat mijn opa dood was. Ik dacht aan waar opa en oma naar roken en hoe hun auto eruit zag. Toen liep ik naar mijn vader en verborg me diep in zijn armen.