alledaagse dingen

We werden midden in de nacht wakker van een geluid een verdieping lager. Hoorde jij dat ook, vroeg mijn vriendin. Ik keek naar het voeteneind van het bed, dat leeg was, en zei: de poes is daar. Ik liep de trap af, in de richting van het geluid, en zag de koelkastdeur openstaan. Het is geen enorm zware deur; als je een paar kilo gewicht hebt om mee aan het handvat te hangen, en een IQ van 120, dan kun je hem ook als kat openkrijgen. Ze had een van de bakken eruit getrokken. Daar zat de kaas in, en een flesje sojasaus dat nu lekte op de keukenvloer. Het was een klein, zwart plasje. De poes keek ernaar. Het was alsof ze een betere oogst had verwacht.
Nu hebben we een kinderslot op de koelkast. Je wint eigenlijk nooit van d’r, je kunt hoogstens gelijkmaken.

Koelkast

Aside
alledaagse dingen

Poekie

Penny Lane, onze kat, was buiten. Het regende. Ik deed er even over voor ik de deur opendeed, dus ze kwam binnen met een hoop gemopper. Ik liep weer naar mijn laptop. Ze kwam erbij, ging op het toetsenbord zitten (zette de muziek uit, beantwoordde bijna een mail) en keek me aan.
Ik moest denken aan vorig jaar rond deze tijd, toen ik bij Peter Muller was voor mijn NRC-verhaal over zijn pornoblaadje. Toen ik bij hem thuis was, was Poekie er ook – een zwarte, tengere poes van 19 jaar oud die volgens Muller de absolute baas in huis was. Hij zei dat ze regelmatig midden op zijn bureau gaat zitten, zodat verder werken onmogelijk wordt. Dat hij dan gewoon naar haar blijft kijken, tot ze uit zichzelf weer vertrekt.
Ik weet niet meer precies hoe hij het verwoordde, maar hij zei iets als: in zekere zin heeft ze het leven beter begrepen dan ik.

Standaard
muziek

Virtute

Gistermiddag, toen ik net terug was van het jaarlijkse fietsweekend van NRC en moe op de bank zat, luisterde ik naar All Songs Considered, het muziekprogramma van NPR. Er was een aflevering over ‘songs that make you cry’. Een daarvan was van The Weakerthans en ging over een kat.

Sterker nog: het ging over een tweeluik. Twee liedjes van The Weakerthans, een Canadese band die ik nog niet kende, vanuit het oogpunt van een poes. In deel één (van het album Reconstruction Site uit 2003), ‘Plea from a Cat Named Virtute’, doet de poes er alles aan om haar eigenaar uit een depressie te krijgen.

Why don’t you ever want to play?
I’m tired of this piece of string
You sleep as much as I do now
And you don’t eat much of anything

Het liedje is naar mijn mening iets te wild; los van de prachtige tekst klinkt het ietwat puberaal. Maar op Reunion Tour uit 2007 ging het weer over Virtute, nu in een gebalanceerder nummer, van Death Cab for Cutie-achtige schoonheid.

De poes in ‘Virtute the Cat Explains Her Departure’ heeft het vier jaar later opgegeven. Ze is ervandoor. Ze woont op een bouwplaats, waar ze ’s nachts schuilt. Een strenge winter heeft de puntjes van haar oren eraf gevroren. Ze heeft weliswaar mooie herinneringen aan de tijd met haar eigenaar, maar het komt niet meer goed.

Bij All Songs Considered zeiden ze dat de slotzin zo hartverscheurend was, maar die kreeg ik tijdens de eerste keer dat ik het hoorde niet helemaal mee. Vandaag besloot ik nog eens te luisteren. Zo eindigt het liedje:

After scrapping with the ferals and the tabby
I’d let you brush my matted fur
How I’d knead into your chest while you were sleeping
Shallow breathing made me purr

But I can’t remember the sound that you found for me
I can’t remember the sound that you found for me

Nu ga ik al een halve dag heen en weer tussen hoe zielig en tegelijk geweldig geschreven die zin is: ‘I can’t remember the sound that you found for me’. Schrijven vanuit een dier is natuurlijk uitermate gevaarlijk, omdat het al snel kinderlijk wordt, of goedkoop sentiment oplevert, maar dit is ronduit mooi en ontroerend. Ik ga onze kat weer even aaien.

Nu wil je dat liedje natuurlijk horen. Hier staat het op YouTube. Een andere band, The Art of Time Ensemble, coverde het. Het eerste liedje over Virtute hier. De hele aflevering van All Songs Considered, waarin onder meer ook Tom Waits en The Beatles langskomen, is hier te horen. Aan de show ging deze oproep vooraf (waarna iemand dus over The Weakerthans begon).

Standaard
Geen categorie

Misschien vlieg ik nooit

Misschien was het wel gelukt als het warmer was. Als ik droge vleugeltjes had gehad en langer bij mama in de buurt kon blijven, kon ik misschien wel vliegen. Maar het lukte niet en toen zat ik zomaar op de verregende stoeptegels. Het was koud en ik was moe. Een jongen zag mij zitten en kwam steeds dichterbij. Ik wist niet wat gevaar was en voelde me te zwak om weg te gaan. Ik keek alleen de jongen aan. Ik voelde me ziek, en verdrietig.

Lees verder

Standaard