film en televisie, mijn boeken

The Graduate

Nog voor ik de film ooit gezien had, kon ik de laatste scène van The Graduate haarscherp voor de geest halen. Achterin de bus, zij in trouwjurk, hij in een alledaags kloffie, eerst lachen ze, want ze hebben iets uitgehaald, dan kijken ze alleen nog voor zich uit.

Waar had ik dat beeld vandaan? Natuurlijk, de film is iconisch, ik moet het al eens ergens gezien hebben. Het fragment zit in (500) Days of Summer, bijvoorbeeld, als Tom en Summer de film kijken. Maar dat was het niet alleen. Ik moest denken aan Before Sunrise, als Jesse en Céline in Wenen weliswaar niet de bus, maar wel de tram nemen, ook achterin gaan zitten, ook – voor de kijker – zij links en hij rechts. Ik moest denken aan Boyhood, als in de laatste scène Mason en Nicole naast elkaar zitten, we zien ze van voren, zij links, hij rechts, en net als in The Graduate kijken ze de ander om beurten aan. Lees verder

Standaard
mijn boeken

115,82

Ik dacht: ik vertel eens wat je als schrijver eigenlijk verdient als je boeken worden geleend bij de bibliotheek.
Die zogenaamde ‘leenrechtvergoeding’ komt van de Stichting Literaire Rechten Auteurs (Lira), die het geld uitkeert in het laatste kwartaal van het jaar. De periode waarover ze uitkeren, is 1 juli t/m 30 juni.
Ik heb twee romans geschreven: Een uur en achttien minuten (2011) en De eerste maandag van de maand (2014). Tussen 1 juli 2014 en 30 juni 2015 werd mijn eerste boek 713 keer bij een bibliotheek geleend. Mijn tweede boek een stuk minder: 341 keer.
Ik heb er niet echt een verklaring voor waarom mijn debuut het zoveel beter doet, behalve dat het ook beter verkocht werd en naar mijn idee veel gelezen wordt op middelbare scholen, voor de leeslijst of voor een andere opdracht bij Nederlands. Het boek wordt nu zelfs méér uitgeleend dan voorgaande jaren.
Hoeveel geld het is? Daar is een formule voor:

Aandeel in % x aantal uitleningen x boekprijs x puntwaarde = bruto bedrag.

Mijn aandeel is 100 procent, want ik heb de boeken in mijn eentje geschreven. De boekprijs is wat het boek in de winkel kost, en de puntwaarde is een coëfficiënt die (onder meer) weerspiegelt hoeveel er in totaal werd geleend in bibliotheken. De puntwaarde is dit jaar 0,0066133: lager dan voorgaande jaren, omdat er minder boeken werden uitgeleend.
Voor Een uur en achttien minuten geldt dus: 100% van 713 x 18,50 x 0,0066133 = 89,04 euro. En aan De eerste maandag van de maand verdiende ik 100% van 341 x 18,95 x 0,0066133 = 42,73 euro. Totaal: 131,77 euro.
Bruto. Daar gaat het een en ander vanaf, waardoor ik 115,82 euro overhoud.
Dit alles schrijf ik op gewoonweg omdat ik me bedacht dat het interessant kon zijn. Ik heb er geen scherpe mening over; het is er, en het is een extraatje. Ik ben niet als een muzikant die vindt dat Spotify te weinig oplevert. Voordat ik boeken uitbracht, had ik er zelfs nog nooit bij stilgestaan dat een schrijver iets krijgt voor elke keer dat zijn boek wordt geleend.
Maar ik krijg dus 12 cent voor elke keer dat iemand mijn boek leent. En op een gemiddelde dag tussen juli 2014 en juni 2015 leenden twee mensen mijn debuut en één iemand de opvolger. Best cool.

Standaard
mijn boeken

Voors en na’s

Vorige week kreeg ik een mailtje van een vrouw die schreef dat ze mijn debuutroman uit de bibliotheek geleend had en een bepaalde passage, over het rouwproces, zo mooi vond. Ze had het drie keer gelezen en de pagina’s waarop het fragment stond gekopieerd voordat het boek terug moest naar de bieb.

’s Avonds pakte ik het boek weer eens uit de kast en bladerde naar de pagina’s die ze genoemd had, 155 en 156.

En ik begin te denken dat het proces van rouwen en verwerken het proces is van genoeg mooie na’s te verzamelen zodat ze de strijd met de voors aankunnen. Voor is vergiftigd, het heeft ons bedrogen. Na moet voor kunnen vervangen, overschrijven. Je moet ze tegen elkaar weg kunnen strepen.
En dat, ooit, op een moment dat de na’s je weer gelukkig maken, het fotoboek met de voors weer uit de kast kan worden gehaald. Die ben je dan vergeten, omdat je zo hard geprobeerd hebt om ze te overschrijven of weg te strepen. Maar dan, op dat moment, en daar ben ik nog lang niet…
Dat weet ik.
En ik wil er ook nog niet zijn.
Maar dan zijn ook de voors weer prachtig.

Ik hier als schrijver allerlei gedachten bij (ik schreef het meer dan vier jaar geleden, toen legde ik het er misschien te dik bovenop, ik zou het nu anders doen, of juist: zou ik zoiets nu nog wel kunnen schrijven?), maar dat is natuurlijk niet nodig. Het heeft voor een lezer iets betekend. Dat zou genoeg moeten zijn.

Standaard
film en televisie, mijn boeken, muziek

Garden State

Ik keek vanavond Garden State weer eens, en realiseerde me hoeveel invloed die film op me heeft gehad. Het moet 2005 zijn geweest dat ik hem voor het eerst zag. In de paar zaterdagochtenden daarna luisterde ik in de bus naar mijn werk, bij de Free Record Shop in Alkmaar, naar de soundtrack. Ik ontdekte (zoals iedereen) The Shins, dankzij die ene zin die erin zit over het liedje ‘New Slang’. Maar bijvoorbeeld ook Zero 7, met de verrukkelijke loomheid van ‘In The Waiting Line’. Lees verder

Standaard
mijn boeken

Nog één maand

Het begon in de ochtend van 3 februari 2010. Ik was te laat voor een oproep van nrc.next om een column in te sturen die eenmalig die van Aaf Brandt Corstius kon vervangen. De vorige dag om 18:00 sloot de deadline, stond er. De redactie boog zich al over de inzendingen. Ik ging achter mijn laptop zitten en mailde alsnog een stukje. Ik plakte het rechtstreeks in de mail en niet als bijlage, want dan konden ze, mochten ze de gemiste deadline door de vingers zien, meteen beginnen te lezen. Lees verder

Standaard
mijn boeken

Het was goed

Hij wilde geen ‘regentenzoon’ van mij maken, zei hij. De fotograaf die door De Arbeiderspers was geregeld om mijn auteursfoto te maken, zat tegenover me. Hij had net koffie voor ons gehaald en wilde me eerst even leren kennen. Wie was ik? Waar kwam ik vandaan? Waarom had ik een boek geschreven? Ik wist niet zo goed wat een regentenzoon was, maar stemde in. Hij wilde me gewoon op de foto zetten zoals ik was – en daar was ik het mee eens. Lees verder

Standaard