sport

Kater

OranjeWe keken voetbal zoals we vroeger voetbal keken. Vrienden op de bank, dicht op elkaar, in oranje shirts en met petjes en fluitjes en andere gekkigheid. Met elke minuut dat de klok dichterbij zes uur kwam, ging het volume van de televisie iets hoger.

In de tuin werd saté gemaakt. Toen de wedstrijd bijna begon, liepen we allemaal nog snel naar de eettafel om drie stokjes, wat stokbrood en een lepel satésaus op een plastic bordje te scheppen.

‘Zenuwen voel ik niet,’ zei een vriend. ‘Dat komt in de finale wel weer.’ Lees verder

Standaard
alledaagse dingen

Nol Brouwer

Op de club waar ik 18 jaar gevoetbald heb, liep hij altijd achter het doel van de tegenstander langs wanneer het eerste elftal speelde. We noemden hem Nol Brouwer, want hij leek wel wat op dat oude, verwarde, ontdeugende mannetje uit comedyserie SamSam. Hij had een krom loopje, en doorgaans aan weinig woorden genoeg. En of het nu regende, vroor of bloedheet was, hij had altijd hetzelfde paars-roze zomerjasje aan. Nol Brouwer was jarenlang de grootste fan van het team.

Zo zag ik hem ijsberen, langs de achterlijn, van links naar rechts, gelaten om zijn as draaiend als hij op het door hem bepaalde einde van zijn gang was, en dan weer terug. Hij veerde op als er gescoord werd. Dan riep hij iets. Iets wat nooit een antwoord kreeg – de spelers zochten juichend elkaar op en zwaaiden soms wel naar iemand aan de kant, maar meestal niet naar Nol Brouwer. Hij vierde het doelpunt er niet minder om. Lees verder

Standaard
Honderd keer honderd
Sometimes_I_Wish_We_Were_an_Eagle_album_coverI started out in search of
Ordinary things
How much of a tree
Bends in the wind

Er waren meerdere routes om naar school te fietsen, maar de route met de meeste bochten was mijn favoriet. Hoe meer bochten, hoe meer je binnendoor ging en hoe meer je dus afsneed. Achter de bushalte langs, een stukje door de Molenwijk, het park in. De houten brug kon soms glad zijn. Daarna een andere wijk in, vlakbij het winkelcentrum. In die wijk was het erg stil. Ik vroeg me daar vaak af wie die mensen waren, wiens rode Peugeot ik altijd zag staan en wiens avondeten ik soms rook als ik ‘s middags terugfietste, maar ik zag ze nooit.

Bill Callahan – Sometimes I Wish We Were An Eagle

Aside
Honderd keer honderd
AbbeyRoadAnd in the end
The love you take
Is equal to the love
You make

Ik ben overreden door een auto toen ik klein was. Mijn moeder bracht mij en mijn zusje naar school en bij het zebrapad stak ik zomaar over terwijl er een auto aankwam. De mensen van het ziekenhuis wilden later weten waarom, of ik aan de overkant een vriendje had gezien. Ik weet nog dat ik de onderkant van de auto zag en dat mijn vader die nacht bij me sliep in het ziekenhuis en dat ik een wit polsbandje kreeg en dat iedereen zei dat ik geluk had gehad. Dat weet ik allemaal nog, maar niet waarom ik plotseling overstak.

The Beatles – Abbey Road

Aside
Honderd keer honderd
SpeyesopenForget what we’re told
Before we get too old
Show me a garden that’s bursting into life

Tegen de muur van onze basisschool kreeg ik mijn eerste zoen. Het regende. Ik was erg klein voor mijn leeftijd maar dat was niet erg, want zij was ook klein. Ze had sproetjes. Ze boog naar me toe en kuste me – ik probeerde daarna hetzelfde, maar dat was maar een slechte imitatie van de spontaniteit waarmee zij het deed. Daarna liep ze naar huis. Bij mijn fiets stond de conciërge. Hij zei ‘je hebt hem niet op slot gezet.’ Ik haalde mijn schouders op en fietste naar huis. Over de natgeregende weg liep de aftiteling van mijn korte jeugdromance.

Snow Patrol – Eyes Open

Aside
Honderd keer honderd
MI0001711855De dag is nog jong
Ze trilt in de zon
Ik tel de echo’s in het trappenhuis
Ik hoor iemand zingen

Bij ‘echo’s in het trappenhuis’ denk ik altijd aan de vervallen flats in een zijstraat van die waar ik in opgroeide. Die straat was langer en had hoger oplopende huisnummers dan de onze. De flats hadden slechts vier verdiepingen. Bij het verstoppertje spelen kon je er naar binnen vluchten, door de zware, donkergroene deur met het getralied glas. Binnen was het altijd nacht. Donkere, betonnen traptredes. Brievenbussen met Nee/Nee-stickers en oude huis-aan-huis-bladen. Ik ben er nooit een bewoner tegengekomen en ik ben er nooit gevonden. Het was een uitstekende plek om je verborgen te houden en echo’s te tellen.

Spinvis – Dagen Van Gras, Dagen Van Stro

Aside
Geen categorie

De portemonnee

Op zaterdagmiddag loopt Mevrouw Één richting de entree van het overdekte winkelcentrum van Heerhugowaard. Ze heeft haar tas goed vast, maar merkt niet dat haar portemonnee eruit valt. Ze loopt door. Een donkere man achter haar ziet het wel en pakt hem op. Hij kijkt rond. Mevrouw Twee komt juist het winkelcentrum uit lopen en ziet wat er gebeurt. Lees verder

Standaard