muziek

Lowlands 2014

Vlak voordat het concert van The National op Lowlands zou beginnen, hoorde ik achter me in het voorvak dat vier mannen niet op de naam konden komen van de band die door de speakers klonk. Ik draaide me om en zei: The War on Drugs. Ja, natuurlijk, zei een van hen. Die hadden vijf uit vijf in De Standaard voor hun optreden op Pukkelpop. Lees verder

Standaard
muziek

I hurt myself today

Nine_Inch_Nails_-HurtVeel Amerikanen krimpen nog steeds ineen wanneer het adres genoemd wordt: 10050 Cielo Drive, Benedict Canyon, Los Angeles. Daar werden in 1969 vijf mensen bruut afgeslacht. Jaren later ging Reznor er wonen. Hij schreef er die overbekende regels: I hurt myself today, to see if I still feel.

Mocht je in Los Angeles zijn en op zoek gaan naar 10050 Cielo Drive, dan vind je niets. De villa, tijdens de Tweede Wereldoorlog gebouwd naar Frans voorbeeld, tegen de heuvel op, ten westen van Hollywood, is gesloopt. De stenen open haard, het plafond van balken, de grote ramen, de woonkamer, de zolder, het gastenverblijf, het zwembad in de tuin – alles is nu weg. Wat er inmiddels op dezelfde plek gebouwd is, heeft een ander adres. Lees verder

Standaard
muziek

Festivals: je bent er je betere zelf

Uit allerlei hoeken van het terrein komt muziek. Mensen slenteren zonder haast om jou en je vrienden heen. Het ruikt naar patat, opgedroogd bier en zonnebrand. Je haalt een verfomfaaid programmaboekje uit je zak en vouwt hem om bij de pagina met het blokkenschema. Waar gaan we straks heen?

Op festivals dringt de buitenwereld niet door en dat bepaalt de stemming van iedereen die er is. Je kunt na drie dagen Lowlands naar buiten lopen en erachter komen dat de Eredivisie weer begonnen is. Je wist dat niet, want je was binnen de grenzen van het festival, waar niemand over het hek naar buiten kijkt. Je hoort geen auto’s langsrijden, leest geen kranten, krijgt geen e-mail. Als je een sms’je van je moeder krijgt, denk je: kijk nou, een berichtje uit Nederland, hoe zou het daar zijn? Lees verder

Standaard
muziek

Mumford & Sons, Lowlands 2010

Het is warm, erg warm. De Alpha zit vol en stroomt over richting de heuvels aan de zijkant. Sommigen zitten, zonnebril op, biertje in het gras. Anderen staan en dansen mee. Zaterdagmiddag, 21 augustus 2010, rond kwart voor vijf. Het ultieme geluksgevoel komt van Mumford & Sons. Dit is het verhaal van hoe ze tijdens ‘Little Lion Man’ een heel festival in het borstzakje van hun houthakkersbloes staken. Lees verder

Standaard
muziek

Lowlands 2011 in vijf momenten

Hoeveel concerten ziet de Lowlandsbezoeker nog van begin tot eind? Het is tenslotte het ultieme festival van de zapcultuur – waar je ook bent, er zijn altijd tien andere dingen te doen. Hoogtepunten komen niet langer in hele concerten, maar in enkele momenten, die een concert lang kunnen voortduren, maar ook één nummer, of één seconde. Daarom: Lowlands 2011 in vijf momenten. Mijn momenten, want een ander kan weer langs heel andere kanalen gezapt zijn. Lees verder

Standaard
muziek

An ocean not to break

De halfopen blauwe ogen van Matt Berninger, frontman van The National, kijken loom de grote Lowlands-tent in. Zondagavond om kwart over zeven. Het regent, voor het eerst dit weekend. Natuurlijk. Tienduizend mensen staan hem aan te kijken als aanstormende koplampen naar een bang hert. De loodzware last het wankelende geweten van de beste band ter wereld te zijn. Lees verder

Standaard