Honderd keer honderd
don_mclean_american_pieBut there’s no need for turning back
All roads lead to where we stand
And I believe we’ll walk them all
No matter what we may have planned

Drie dingen die ik nog weet van de dag dat American Pie van Don McLean door onze brievenbus viel. Een: het album heette American Pie en het eerste nummer ook, dus kon de rest nooit goed zijn want dan was het album daar wel naar vernoemd. Twee: ik snapte niet waarom mijn vader het album besteld had. Er was immers net een liedje uit van Madonna dat hetzelfde heette en net zo klonk. Dat was nieuwer, dus waarom zou hij dan die oude nog kopen? Drie: ik had ongelijk, want alle liedjes waren mooi en het was beter dan Madonna.

Don McLean – American Pie

Aside
Honderd keer honderd
Dark_Side_of_the_MoonAnd all that is now
And all that is gone
And all that’s to come
And everything under the sun is in tune

Ik ging eens met mijn beste vriend en zijn ouders mee op vakantie. We sliepen in een koepeltentje van grijs en groen, naast de caravan. De vakantie duurde een week en we keken vooral uit naar het voetbaltoernooi van de camping, dat op de eennalaatste dag was. Op een van de avonden zaten we voor de caravan. Ik wist dat zijn vader eens naar een concert van Pink Floyd geweest was en die avond durfde ik ernaar te vragen. Hij duwde tabak in zijn pijp en toen kwam er een prachtig verhaal waar ik tijdens het voetbaltoernooi nog aan dacht.

Pink Floyd – Dark Side Of The Moon

Aside
Honderd keer honderd
iron_and_wine_our_endless_umbered_daysThere are sailing ships that pass
All our bodies in the grass
Springtime calls her children
‘Till she let’s them go at last

Weet je nog hoe je vroeger in het gras ging liggen om naar langzaam langsdrijvende wolken te kijken? Ik probeerde er altijd iets in te herkennen. Een schip op witte golven, een kruiwagen met bolletjes wol, of een man met een grote baard. Meestal sleepten de wolken zich gelaten voort, omdat de wind ze dat opdroeg, maar soms hingen ze stil. Dat kon je minutenlang omhoog kijken zonder dat het schip verder voer of de kruiwagen wegreed. Een keer viel er een druppel regen op mijn voorhoofd, zonder dat de man met de baard me daar vooraf voor had gewaarschuwd.

Iron & Wine – Our Endless Numbered Days

Aside
Honderd keer honderd
AbbeyRoadAnd in the end
The love you take
Is equal to the love
You make

Ik ben overreden door een auto toen ik klein was. Mijn moeder bracht mij en mijn zusje naar school en bij het zebrapad stak ik zomaar over terwijl er een auto aankwam. De mensen van het ziekenhuis wilden later weten waarom, of ik aan de overkant een vriendje had gezien. Ik weet nog dat ik de onderkant van de auto zag en dat mijn vader die nacht bij me sliep in het ziekenhuis en dat ik een wit polsbandje kreeg en dat iedereen zei dat ik geluk had gehad. Dat weet ik allemaal nog, maar niet waarom ik plotseling overstak.

The Beatles – Abbey Road

Aside
Honderd keer honderd
Genesis_-_We_Can't_DanceI can’t dance
I can’t talk
The only thing about me
Is the way I walk

Omdat onze vaders de cd’s van Genesis in hun kast hadden staan, vonden wij het ook leuk. Met z’n drieën, drie vrienden, spraken we af een coverband te beginnen. Of nou ja, drie jongetjes zonder instrumenten, alleen een gestrekte arm als gitaarhals en een gebalde vuist als microfoon. Zo konden we bij alle buren optreden en een kleine gage vragen. Wereldberoemd zouden we worden tot aan het eind van de straat, misschien zelfs voorbij de bocht. Maar bij de repetitie zette ik een voet verkeerd en viel ik tegen een tafelpoot, waardoor we de rest van de tour moesten afgelasten.

Genesis – We Can’t Dance

Aside
Honderd keer honderd
coverCan you tell a green field
From a cold steel rail?
A smile from a veil?
Do you think you can tell?

Mijn moeder vroeg of we aan tafel kwamen zitten. De vriend van mijn zusje stond voor de platenkast van mijn vader en vroeg of hij iets mocht uitzoeken, om naar te luisteren onder het eten. Dat mocht. Hij liet zijn vingers langs de ruggen gaan en fluisterde namen van artiesten en albums, alsof hij ze dan al een beetje kon horen. Het werd ‘Wish You Were Here’. We’re just two lost souls swimming in a fish bowl, citeerde hij ze dromerig toen hij aan tafel schoof. Ik weet het niet meer zeker, maar volgens mij zei hij dat toen zo.

Pink Floyd – Wish You Were Here

Aside
Honderd keer honderd
Dire_Straits_-_On_Every_StreetThere’s gotta be a record of you some place
You gotta be on somebody’s books

Je kon nooit voorspellen wanneer hij het zou doen. Onder het eten, bij de afwas, terwijl hij de trap opliep, achter zijn computer. Mijn vader had het nummer, die eerste zin, blijkbaar altijd in zijn hoofd. Af en toe kwam het er plotseling uit. Dan kwam ik de douche uit en hoorde ik beneden, in de woonkamer, achter de deur, die paar woorden. Uitbundig, alsof ze tegen de muren opsprongen. ‘Gotta beeee a record of you some place’. Meer kwam er meestal niet, het bleef bij die eerste zin, die je weer even deed herinneren dat je hier thuis was.

Dire Straits – On Every Street

Aside
Honderd keer honderd
Acda_En_De_Munnik_-_Acda_en_De_MunnikBlijf maar binnen, het is goed zo
‘k Wou je zien als laatste keer
Wat we samen vroeger droomden
Weet de helft van ons niet meer

In het laatste jaar van de middelbare school, in de week voor de examens, kregen we een korte vragenlijst. Of we dat wilden invullen, want dat was voor het jaarboek. Elke examenleerling werd dezelfde vragen gesteld via dat stenciltje en het werd gebundeld in een boekje. Naam, toekomstplannen en een vrije opmerking. Wat ik bij vrije opmerking invulde, weet ik niet meer. Iets meligs waarschijnlijk, om hard om te lachen met de jongen die naast me zat. Bij toekomstplannen schreef ik na lang nadenken ‘lopen tot de zon komt, tot-ie straalt’. Kwam niets van terecht; ik ging gewoon economie studeren.

Acda en de Munnik – Acda en de Munnik

Aside
Honderd keer honderd
Roger_Waters_Amused_to_DeathAnd the Germans killed the Jews
And the Jews killed the Arabs
And the Arabs killed the hostages
And that is the news

Vroeger verstopten mijn zusje en ik het doosje van Amused To Death eens diep achterin de platenkast van mijn vader. Die malle aap die televisie keek, we moesten er niets van hebben. Later, toen muziek steeds belangrijker werd en de briljantie van Pink Floyd – en in het speciaal Roger Waters – tot me doordrong, steeg Amused To Death ongekend in aanzien. Toen ontdekte ik wat het eigenlijk was: een diep gewortelde aanklacht tegen massamedia, kapitalisme en oorlog die luistert als een auditieve film. Dat had ik als kind nog niet door, maar dat neem ik mezelf niet zo kwalijk.

Roger Waters – Amused To Death

Aside
Honderd keer honderd
The_Joshua_TreeSee the stone set in your eyes
See the thorn twist in your side
I wait for you

Toen ik twaalf was schreef ik in een schrift alvast op welke nummers op mijn begrafenis gedraaid moesten worden. U2, schreef ik op, zo netjes mogelijk, toen een streepje en toen With Or Without You. Nu schrijf ik geen liedjes meer op voor mijn begrafenis en als ik het nog deed, zat ‘With Or Without You’ er niet meer bij. Toen vond ik de outro het mooist, waar het liedje lijkt weg te sterven maar dan toch, alsof je hem bij de hand hebt gepakt, nog een keer terugkomt. Om daarna pas langzaam maar definitief de stilte in te gaan.

U2 – The Joshua Tree

Aside