sport

Pantani

Het was een rond tafeltje, met een roze kleedje erop. Drie zwarte stoelen met een bloemetjesmotief op de zitting, waarvan er die ochtend, de ochtend van Valentijnsdag 2004, één bezet was. Op die stoel zat Marco Pantani. Hij was afgevallen, en echt dik was hij al nooit. Hij had een mismoedige blik in zijn ogen, en echt vrolijk was hij al nooit. Het was in het hotel Le Rose in Rimini, en echt thuis was hij al nooit.

Pantani zat aan het tafeltje en keek televisie op een schermpje dat op een meter afstand stond. Daarna schoof hij de stoel naar achter, stond op, en liep naar zijn kamer op de vijfde verdieping, om daar dood te gaan.

Standaard
sport

De afgelopen drie jaar maakte ik na afloop van het wielerseizoen een samenvatting in commentatorpoëzie: hoe de terloops uitgesproken woorden van onder anderen Maarten Ducrot, Mart Smeets en Michiel Wuyts op zichzelf staand prachtige gedichten kunnen opleveren. Hier staat de collectie van 2011, hier die van 2012 en hier de laatste (want nu is het trucje wel genoeg gedaan), vandaag verschenen bij Het is Koers.

Link
sport

De kat en zijn staart

Het geluid zal nog steeds in zijn hoofd zitten. Het geluid van zijn ketting, die er niet in slaagde te bemiddelen in een ruzie tussen twee tandwielen en zich maar liet vallen. Stilstaand, aan de kant van de weg, was elke seconde een donderslag in het hoofd van Andy Schleck. Langzaam zakte de gele trui van zijn ranke schouders. Die trui, die moest hij terug hebben en weer met trots dragen. Hij zou ervoor sterven. Lees verder

Standaard
sport

Gesink spreekt

Hij knijpt zijn ogen dicht om zich te wapenen tegen het van zijn voorhoofd druppelende zweet. Hij kijkt moeilijk, hij puft. Maar steeds meer, en om steeds betere redenen, glimlacht Robert Gesink. Met elke rit in de ronde wordt hij iets beter. Met elke berg waar hij tegenop rijdt iets volwassener. Dat hoor je wanneer er een microfoon voor zijn mond hangt. Lees verder

Standaard
sport

Wegwijzer

Toen de rust neerdwarrelde in de straten van een klein Belgisch dorpje in juli 2001, liep ik naar het verkeersbord op de vluchtheuvel. Er zat een gele wegwijzer op, van kunststof en vastgemaakt met tie-rips. ‘Le Tour de France’, stond erop, binnen een cirkel van streepjes, en een grote zwarte pijl. Die pijl had zojuist namen als Lance Armstrong, Francesco Casagrande en Jaan Kirsipuu verteld dat ze hier naar rechts moesten. Lees verder

Standaard