Geen categorie

Toen ik mijn ID ging aanvragen

Blijkbaar had ik in april 2004 voor het laatst een identiteitsbewijs aangevraagd, want deze maand verliep het. Om te voorkomen dat ik binnenkort geen fles drank mee krijg in de supermarkt, niet op vakantie kan of een aanvullende boete krijg als ik geen licht op mijn fiets heb, probeerde ik vandaag een nieuwe aan te vragen.

Linksboven op het touchscreen stond ‘ID of paspoort’. Ik tikte het aan. Er verschenen vier punten waar ik op dit moment aan moest voldoen. Eén daarvan was dat ik mijn oude reisdocument bij me moest hebben, een ander dat ik een pasfoto moest hebben. In kleur, tegen een egale achtergrond, in de camera kijkend, niet lachend, met mijn oren zichtbaar. Ik trok een pasfoto uit mijn portemonnee en vroeg de baliemedewerker om haar deskundigheid. ‘Je haar hangt voor je oren’.

Ik ging het toch proberen. Nummer 152. Nummer 150 was aan de beurt, nummer 151 was een jonge moeder en haar zoontje. Al snel twee vrije hokjes. Ik kreeg de minst vriendelijk kijkende lokettiste en besloot mijn onzekerheid maar meteen op tafel te gooien. ‘Waarschijnlijk zit mijn haar voor mijn oren.’
‘Om eerlijk te zijn, maak ik me meer zorgen om de beschadigingen.’
‘Ja, hij heeft enige tijd in mijn portemonnee gezeten.’
‘Dat is funest voor die dingen’.

Blijkbaar kon de transactie wel doorgaan, want ze vroeg me naar mijn oude ID. ‘Wil je die straks nog terug?’ ‘Nou…’ Er schoot even door me heen dat ik dit kaartje de afgelopen vijf jaar altijd bij me had gehad. Op allerlei plaatsen, in diverse portemonnees,  in talloze broekzakken. En nu lag hij daar, overgeleverd aan de macht van een lokettiste voor wie ik één van de laatste hindernissen op weg naar het weekend was. Ze wachtte eigenlijk mijn antwoord niet af en schoof hem al achteloos opzij. En ik zei niets.

Mijn lengte. ‘Nog steeds 1.82?’ Ik keek even achterom, naar de meetlat die tegen de wand geplaatst was. Waar de jonge moeder net haar zoontje nog tegenaan had gezet. Is het gek als ik mezelf daar even tegenaan zet? Ja, besloot ik, want hoe ga je er tegelijkertijd tegenaan staan en kijken hoe hoog je komt? Al zou het leuk zijn geweest om er een centimeter bij te verzinnen zodat ik uit 1983 kom en 1.83 ben. Maar ja, je zult zien dat zoiets tijdens een sollicitatiegesprek of versierpoging vrijwel niets uithaalt.

Ik moest mijn handtekening zetten, tussen de lijntjes. Met een bedrevenheid die zowel ervaring als verveling verried plakte ze daarna mijn discutabele pasfoto op het formulier. Nu was het afwachten, zei ze. ‘Als je pasfoto afgekeurd wordt, dan bellen we je deze week.’ Ik voelde me machteloos, als een scholier die nog niet weet of de leraar heeft gezien dat hij spiekte. We gaan de videobeelden nog eens bestuderen en bepalen deze week of je een cijfer krijgt. Zo niet, dan moet je alles opnieuw doen. Met je haar achter je oren.

Een paar seconden later stond ik buiten. Zonder oud identiteitsbewijs, zonder nieuwe. Een week afwachten in het vooruitzicht, een paar spannende minuten bij de gemeente van Heerhugowaard in de herinnering.

Standaard