sport

Begin juli begint de Tour de France in Utrecht. De mensen van het (in Utrecht geboren) wielerblog Het is Koers schrijven al jaren prachtige dingen online, maar wilden voor deze gelegenheid een papieren uitgave maken. Dat magazine is nu af en te bestellen. Ik schreef er een verhaal voor, over Cadel Evans, de knorrepot die ik de Tour van 2011 zag winnen. En er staat een aantal gedichten van mijn verzameling commentatorpoëzie in.

Papieren Koers

Aside
alledaagse dingen

Lang geleden, ik denk dat ik twaalf of dertien was, schuilde ik met mijn vader, mijn moeder en mijn zusje onder een viaduct voor de regen. Het was dag één van onze vakantie, waarin we gedurende twee weken in etappes van 40 tot 60 kilometer per dag van camping naar camping fietsten. We aten daar een broodje, onder dat viaduct, en mijn zusje en ik renden tegen de schuine wand van de zijkant op om te kijken hoe hoog we konden komen. Toen naderde er een klein groepje wielrenners. De bocht voor het viaduct was nat en glad, maar de voorste riep hard: “Niet remmen!” Zonder enige vaart te minderen vlogen ze door de bocht, langs ons, maar bij de laatste zag ik eerst het voorwiel en toen het achterwiel wegglijden op het natte wegdek – daar ging ie. De fiets en de renner schoven over het asfalt, beiden raakten gehavend. De rest reed door. “Niet remmen!” riep de voorste nog eens, als een moeder die toch verdorie haar kind had gewaarschuwd dat de pan heet zou zijn, en toen verdwenen ze uit zicht terwijl de achtergeblevene opkrabbelde, zijn fiets pakte, opstapte en helemaal niets zei terwijl hij verbeten zijn weg vervolgde.

Niet remmen

Aside
alledaagse dingen

Ik vind het mooi om te kijken naar een grote groep mensen die op het perron bij de roltrap staat; het lijkt een opstopping, maar ondertussen worden ze in groepjes van twee naast elkaar meegenomen naar boven, ze zetten hun schoenen op een van de metalen panelen en stromen weg. De massa slinkt harder dan je op het eerste gezicht had verwacht, en voor je het weet sta je zelf vooraan, en doe je dat stapje, en dan zweef je weg, ook naar boven, tussen de tassen en de jassen en de smartphones.

Roltrap

Aside
alledaagse dingen, muziek

Ik was vorig jaar bij een concert van de Vlaamse Wannes Cappelle, van Het Zesde Metaal. Hij kwam met een prachtige anekdote waar ik aan moest denken bij het zien van dit krantenberichtje. Zijn vader stapte eens in de auto, zette de radio aan en hoorde een liedje van Het Zesde Metaal. Blij en trots rende hij weer naar binnen, naar zijn vrouw: onze Wannes op de radio! Toen hij omkeek, zag hij dat de auto niet op de handrem stond en langzaam wegrolde richting het water. Vader probeerde de auto tegen te houden, wat slechts lukte door zichzelf wel tot z’n middel het water in te laten zakken. Kletsnat stapte hij weer achter het stuur: het liedje was bijna af en hij was, ook na alle paniek, nog steeds benieuwd wat de dj in de afkondiging zou zeggen over zijn zoon. Er kwam geen afkondiging, maar wel: nóg een liedje van het Zesde Metaal!

Autoradio

Aside
alledaagse dingen

Mededeling: ik heb een nieuwe baan. Begin november stap ik over van de webredactie van nrc.nl naar de mediaredactie van NRC Handelsblad. Ik heb vier jaar voor de site gewerkt – het was een prachtige tijd, maar nu is het tijd voor iets nieuws.

Nieuwe baan

Aside
mijn boeken

Er zijn de afgelopen weken nog wat recensies verschenen van De eerste maandag van de maand. Ik link er hier even naar. Haarlems Dagblad schreef dat ik “op beeldende wijze” de dwangstoornis beschrijf, maar daardoor wel “op sommige momenten de spanningsboog vergeet”. Op de goede momenten is het desondanks “ontroerend”. Literair Nederland vindt het “Een mooi gestructureerde puzzel”. En boekenliefhebberssite Hebban schreef: “Het ontroerende einde van het boek thematiseert de vaderliefde op een subtiele maar prachtige wijze.”

Drie recensies

Aside
mijn boeken

I can’t believe it. I can’t believe it. Football. Bloody hell.” Dat waren de eerste woorden van United-manager Alex Ferguson na het bizarre slot van de Champions League-finale van 1999. Die woorden van Ferguson kwamen deze week in me op tijdens een gesprek met mijn redacteur over boek drie. Wat het precies wordt, dat weet ik nog niet (het contract ervoor is nog niet eens getekend) maar het gaat over voetbal en ik heb er veel zin in.

Football. Bloody Hell

Aside