Het einde ontroert, op een onvoorziene manier, die echter als je het boek herleest heel goed voorgekookt blijkt te zijn

– NRC

Een trefzekere roman over hét vraagstuk van deze tijd

Een jonge vader gaat met de trein naar zijn vrouw, die voor haar werk in Zuid-Duitsland is. De reis gaat door gebied dat een week eerder door overstromingen geteisterd werd – in een zomer vol rampen, in een jaar van nieuwe records.

Hoe moet dat met het jongetje dat naast hem zit? Het is pas zijn derde julimaand. Welke belofte doen ouders hun kind door het een leven te geven? Heeft het bestaansrecht, of het recht niet te bestaan? Bij elk station lijkt een ander toekomstscenario de overhand te krijgen.

Over het boek

De werktitel van mijn vierde roman was lange tijd Groenland. Het was in de zomer van 2019, een zomer van hittegolven en temperatuurrecords, toen ik op een avond las dat het de volgende dag 25 graden zou worden op Groenland. Mijn zoontje was toen vier maanden oud. In die periode begon het idee voor dit boek te ontstaan.

Ik schreef de eerste versies van wat uiteindelijk mijn meest autobiografische (en dunste) roman zou worden in de zomer van 2021. In januari en maart 2022 herschreef ik het boek nog twee keer.

Tussentijds verscheen begin september 2022 bij Das Mag.

 

Op dát moment, en daarom nu nog niet, zal ik zeggen: hé, kijk, mama heeft ons een berichtje gestuurd.
    Gebiologeerd kijkt hij naar buiten en ik naar hem.
    Je hoort vaders van oudere generaties wel eens zeggen dat ze hun kinderen niet hebben zien opgroeien. Ze waren er niet. Ik ben er bijna elke dag en ik mis nog steeds bijna alles. Hij veegt wat verwaaide haren van zijn voorhoofd, hij gaat op zijn tenen staan om een deur open te doen of vraagt uit zichzelf aan een voorbijganger hoe die hond heet, en ik ben weliswaar fysiek in zijn nabijheid, maar dit heb ik gemist: het precieze moment dat het hem eigen werd het zo te doen of het zo te zeggen. Want ik keek op mijn telefoon, ik ruimde de vaatwasser uit, ik sliep, of misschien gebeurde het wel onder mijn ogen, maar onder de last van een stompzinnige nuchterheid is het me ontgaan.

‘Mag ik hem op mijn buik,’ vroeg ze. Hij stootte de schelle e’s van een nieuwgeborene uit, zijn tong kromgetrokken trillend in het tandeloze mondje. Alles van daarvoor leek vergeten. Dat was niet zo, maar zo leek het. Het kindje huilde en Tess troostte het. ‘Stil maar,’ zei ze. ‘Stil maar, het is goed.’ Het was vijftien seconden oud. Zij was helder, ze troostte, ze was al een moeder.
    Ik knipte de navelstreng door, taai als een fietsband.
    Wat het centrum van de wereld was geweest werd een zijkamertje. Monitoren en apparaten werden losgekoppeld en

128

Een interessante, heel precies geformuleerde roman, die de innerlijke verscheurdheid toont van de millennialgeneratie (pdf)

– Friesch Dagblad

In het slot openbaart zich een haast magische verrassing die het boek boven zichzelf doet uitstijgen

– Tzum

Zantingh heeft het slim aangepakt. Met een verrassende constructie zet hij trein én lezer op twee sporen. […] Intrigerend. (pdf)

– de Volkskrant

Een sprankelende roman. Het einde ontroert, op een onvoorziene manier, die echter, als je het boek herleest (iets wat je meteen wilt), heel goed voorgekookt blijkt te zijn.

– NRC

Mooier nog dan dat spel met existentiële vragen, is […] de liefdevolle verwondering over het opgroeiende jongetje Mats.

– Het Parool

Het is spannend, en ontroerend, en níét te dik. Ik prijs dat nog een keer aan.

– Anne Janssens, podcast Ik ken iemand die

Een mooie, kleine, contemplatieve roman over ouderschap [en] het verglijden van de tijd. (pdf)

– De Telegraaf

Een liefdevolle, intieme roman die begint met een paukeslag.

– Miriam Piters, boekenrubriek De Nieuws BV

Tussentijds, een wonderschone roman. Ik denk een van de beste romans die ik dit jaar las.

– Bookbreak

Zijn thema’s zijn universeel en hoogst actueel, zijn subtiliteit en beweging prettig verwarrend.

– Lynn van der Zaag, boekhandel Atheneum

Zantingh is een zachte en peinzende schrijver, vooral gevoelig en gelukkig ook sentimenteel. (pdf)

– De Groene Amsterdammer

Als er een prijs was voor de beste bijrol in een roman (en waarom niet, bij de film kan het ook) zou die moeten gaan naar de muziekdocent in Tussentijds van Peter Zantingh

– Rob van Essen

Zantingh schrijft zorgvuldig, melancholisch en liefdevol over relaties, angst voor de toekomst, de sensatie van het vaderschap en de behoefte grip te krijgen op de voortdenderende tijd.

– FD

Een strak geschreven verhaal over thema’s als ouderschap, klimaatverandering en hoop (pdf)

– EO Visie

Een gebalanceerd verhaal zonder veel drama […], ongetwijfeld herkenbaar voor mensen die met deze vragen zitten.

– Nederlands Dagblad

Een ingenieus portret van een generatie die het stichten van een gezin niet langer als vanzelfsprekend ziet.

– Literair tijdschrift DWB

Playlist

Bestellen

Tussentijds is te koop bij de uitgeverij, Libris, bol.com en veel andere (web)winkels. Of bestel een exemplaar bij mij via onderstaand formulier, dan neem ik snel contact met je op.