muziek

Exit Music

Om verschillende redenen moest ik dit weekend terugdenken aan het optreden van Radiohead op Best Kept Secret. Ten eerste speelde de band vrijdag op Glastonbury. Ten tweede ging er een lollig nepnieuwtje rond op Twitter over dat het stemmen van een gitaar door fans was aangezien voor een nieuw nummer. Toeschouwers hadden meteen gevonden dat “het beste werk van Radiohead was sinds OK Computer” – een rake karikatuur van het soort fans waar de band er nu eenmaal veel van heeft. (Ik was dit weekend op een verjaardag, en daar was iemand zelfs in de veronderstelling dat dit verzonnen voorval zich op Best Kept Secret had voorgedaan.)

Ten derde was het een week geleden. Ik ging door de foto’s op mijn telefoon van dat festival en bleef weer even staan bij het beeld van het grote podium in het nog net achtergebleven licht, het groen achter de band en het silhouet van Thom Yorke. Het moet tijdens een van de eerste nummers geweest zijn, Airbag misschien, of 15 Step of Myxomatosis, want daarna speelden ze Pyramid Song, en ik herinner me dat het toen al donkerder was, en dat het het begin was van een soort dieper wegzakken in de muziek, een staat-van-zijn waar ik mijn telefoon niet bij kon gebruiken. Lees verder

Standard
muziek

Radioheads ‘Creep’ is twintig

Radiohead+-+Creep+Acoustic+-+Test+Pressing+-+5-+CD+SINGLE-351434Het was gisteren precies twintig jaar geleden dat ‘Creep’ op single uitkwam. Het werd de doorbraak van Radiohead, maar nummer en band gingen sindsdien elk hun eigen weg.

Toen ‘Creep’ – over een zichzelf verafschuwende man die diep gebukt gaat onder liefdesverdriet – op 21 september 1992 verscheen, kwam het aanvankelijk niet eens hoog in de hitlijsten terecht. Dat was pas later, nadat in februari 1993 het debuutalbum Pablo Honey was uitgekomen. Aan het eind van dat jaar klom de single alsnog naar de top-10 van de Britse hitlijst. Lees verder

Standard
muziek

Top tien albums van 2011

Het was een jaar waarin ik luisterde naar muziek die me gelukkig maakte. ’s Ochtends vroeg in de trein zitten met Spinvis. Tot vervelens toe aan anderen vertellen dat ze naar King Creosote en Jon Hopkins moeten luisteren. In één weekend dertig keer ‘Jesus Is A Rochdale Girl’ van Elbow opzetten. Ik heb ook mooie muziek gemist, dat kan niet anders, want ik was minder dan vroeger op zoek naar nieuwe ontdekkingen. Dit is mijn top-10 van 2011, waarbij de volgorde bepaald is door wat ik het meest luisterde. De onderbouwing bestaat uit citaten van eerder dit jaar, toen ik nog niet wist dat ze eind december voor m’n eindlijstje gebruikt zouden worden. Lees verder

Standard
Honderd keer honderd

Radiohead – Kid A

Radiohead.kida.albumartIn a little while
I’ll be gone
The moment’s already passed
Yeah it’s gone

Soms zat ik op een bankje en keek ik naar de mensen die langsliepen. Ik beeldde me in hoe ze een schim achterlieten, als in een foto met een lange sluitertijd. Ik deed mijn best te verdwalen, er daadwerkelijk even niet te zijn. Dat lukte natuurlijk niet, maar als ik er dichtbij kwam, was het in de laatste minuut van ‘How To Disappear Completely’. Als de stem van Thom Yorke dreigt te verdrinken in de chaos, maar op het laatste moment nog komt bovendrijven. Daarna liep ik weg en zat op het bankje alleen nog de schim van de sluitertijd.

Aside
Honderd keer honderd

Radiohead – The Bends

Radiohead.bends.albumartRows of houses, all bearing down on me
I can feel their blue hands touching me
All these things into position
All these things we’ll one day swallow whole

Toen ik nog in de winkel werkte, zochten mensen naar muziek door te zingen. Zo deed een vrouw dat, enigszins terughoudend, fa-haaading out, en toen, als ze toch bezig was en de schaamte net zo goed van zich af kon gooien, agaaaain. Een uithaal, een moment van kwetsbaarheid, een roep om hulp. ‘Dat is Radiohead’, zei ik, en pakte het doosje uit een van de rekken. Ik draaide het om en toonde haar het nummer. ‘Hier, de laatste.’ Ze glunderde. In een klein stationswinkeltje haar ziel en zaligheid op een blauwe toonbank leggen, dat was niet voor niets geweest.

Aside
Honderd keer honderd

Radiohead – OK Computer

Radiohead.okcomputer.albumartThat’s it, sir
You’re leaving
The crackle of pigskin
The dust and the screaming

Omdat anderen om ons heen het deden, begonnen wij ook een klein vuurtje. Het was al drie dagen erg warm. De laatste avond legde zijn schaduw over duizenden roze petjes. Limp Bizkit had het podium net verlaten, Pinkpop 2001 had nog één concert te gaan. Dat vuurtje moest direct weer uit, zei een beveiliger tegen ons. Voor je het weet loopt het uit de hand. Ik gehoorzaamde en bedacht dat het allemaal minder stoer uitpakte dan ik had gehoopt. ‘This is the closest we ever come to Limp Bizkit’, zei Thom Yorke van Radiohead, en toen speelden ze Paranoid Android.

Aside