Tot voor kort zat op de Utrechtse Voorstraat een videotheek, naast de Albert Heijn. Ik liep er laatst langs en toen hingen er drie gekleurde A4’tjes voor het raam. Een groene, een gele en een rode. Op de groene stond ‘totale’, op de gele ‘leeg’ en op de rode ‘verkoop’.

Ik had een lidmaatschap van die videotheek, een jaar geleden aangevraagd toen ik een film wilde huren. Dat kon niet zonder lidmaatschap, dus schafte ik er eentje aan. Ik gaf mijn naam en betaalde een paar euro. In ruil kreeg ik een pasje, dat hij ter plekke voor me plastificeerde.

In het afgelopen jaar stapte ik er slechts twee keer binnen. De eerste keer, die keer dat ik lid werd, huurde ik Yes Man. De tweede keer Away We Go, een mooie film met liedjes van Alexi Murdoch. Tien euro in twaalf maanden; het is niet moeilijk voor te stellen dat de eigenaar genoodzaakt was die A4′tjes op te hangen.

Toch jammer, want het was een sympathieke videotheek. De houten vloer kraakte als je eroverheen liep. Er was een aparte plank voor Italiaanse films en een andere voor Franse. Ze hadden geen rek met chips, geen popcorn en geen Ben & Jerry’s. Gewoon, alleen films. De eigenaar zat altijd achter zijn balie naar een klein televisietje te kijken.

Nu ging hij dus dicht, zoals zoveel videotheken in zoveel steden. De dvd-doosjes met rechtsonder zo’n driehoekige sticker, de filmposters, de krakende houten vloeren, ze verdwijnen uit het straatbeeld. Logisch, want wie loopt er nog naar een videotheek om voor vijf euro een doosje met een dvd mee naar huis te nemen? Eentje die je bovendien de volgende dag weer terug moet brengen?

Inmiddels is het pand leeg. Geen doosjes meer, geen balie met een televisie, zelfs geen gekleurde A4′tjes. Alleen die krakende vloer ligt er nog.

Videotheken. De wereld is er niet meer naar.