And on the hour
Dressed for rain
The light retreating to the house
The figures that wander there are waiting

We stonden bij de voordeur en keken langs het witte gordijntje naar buiten. Naar de net geleegde grijze container die daar stond, twintig meter verderop, naast de bakken van de buren. Tussen de voordeur en de container kletterde de regen op de straat en sprong hoog weer op. Er was niemand op straat. Ik stelde voor de container te halen. Ik opende de deur, rende erheen, pakte het grijze ding vast en sleepte hem naar onze voortuin. Binnen sloeg mijn moeder een handdoek om me heen. Ze huilde. Ik vroeg waarom en ze zei ‘omdat ik je zo lief vindt’.