alledaagse dingen

Schoen

Bij Invito vond ik een goede schoen, suède, blauw als lentelucht na een bui. Ik trok hem aan en hij zat goed. Mag ik de linker ook, vroeg ik aan de verkoper – en toen keek hij al moeilijk.
Zeker, zei hij, maar het kan dat je een kleurverschil ziet.
De rechter had een tijdje in de winkel gestaan, was verkleurd door het daglicht. De linker had al die tijd in de doos gezeten. Het mooie blauw waar ik voor was gevallen bleek een verkleuring; toen het paar nog bij elkaar was, waren ze samen feller blauw geweest.
Ik deed ze allebei aan en liep een paar stappen richting een spiegel in de winkel. Je ziet het wel erg goed, zei ik. Het was alsof ik een gedurfde modetrend uitprobeerde.
De verkoper zei: je moet ze gewoon aandoen met het stappen, dan ziet niemand het. En je haalt ze in elk geval niet door elkaar. Hij zei: je moet het van de positieve kant bekijken. Daarna bood hij me aan het paar voor de helft van de prijs mee te nemen.
Nu staat de linkerschoen thuis in de vensterbank, voor het raam. Ik ben van plan hem elke dag even om te draaien, en ik hoop dat hij net zo verkleurt als zijn broer, die diep zit weggestopt in een la, na al die maanden ongebreidelde vrijheid aan de zonnige kant van een Utrechtse schoenenwinkel.

Standaard
andermans boeken

Birk

Op het station van Utrecht las ik de laatste pagina’s van Birk van Jaap Robben. Het regende, maar ik stond onder een afdakje. Ik schrok toen er een Aziatisch uitziende man voor me stond, en zich naar me toe boog alsof ik een display was waar hij de letters beter van wilde kunnen lezen. Hij mompelde iets. Lees verder

Standaard
alledaagse dingen

Schroefje

We hadden een schroefje nodig omdat de krabplank van de kat loszat. Mijn vriendin vroeg ernaar bij ijzerhandel W. Pijper aan de Oudegracht, waar ze achter de kassa liggen gesorteerd in tientallen kleine laatjes.
‘Ik zoek een schroefje,’ zei ze. ‘Een klein schroefje. Eén heel klein schroefje.’
De man zocht even in de laatjes, pakte iets en keerde zich weer om. Het lag in het midden van zijn hand en was niet langer dan een vingerkootje.
‘Zou je zeggen dat dit het schroefje is dat je zoekt?’ vroeg hij.
‘Ja,’ zei ze. ‘Die is goed.’
‘Dat is dan een stuiver.’
Ze betaalde gepast en hij vroeg: ‘Wil je een tasje?’

Standaard
alledaagse dingen

Op zaterdagochtend komen twee soort mensen samen. Voor de ene helft is het vroeg, voor de andere helft is het laat. Stationshallen zijn grotendeels leeg. Zo was het deze ochtend, rond half zeven, ook.
Het was opvallend niet koud, zo half oktober. De weerberichten voorspelden twintig graden. Die temperatuur was op dat tijdstip nog niet gehaald, natuurlijk, nachtelijke kou overheerste nog, maar toch was het te voelen en te zien. Jassen hingen open en niemand droeg een sjaal.
In de stationshal klonk af en en toe het schelle geluid van iemand die zijn ov-chipkaart tegen een incheckpaal hield. Een jongen strompelde met kleine oogjes over het perron, verderop lag er een te slapen op het harde bankje. In de trein klonk het harde gelach van vier jongens die één flesje Red Bull deelden. Eén bankje verder zat een meisje, tas en krant op schoot, blik op het scherm van haar smartphone.
De twee soorten mensen liepen door elkaar heen als geesten, alsof de andere soort niet bestond.
Ik hoorde dat er problemen waren door ‘een aanrijding met een persoon’. Daar ondervond ik zelf geen hinder van. Ik voerde op Twitter een zoekopdracht uit op ‘voor de trein’ en zag dat iemand op de laatste dag van zijn leven een ‘mongool’ en een ‘egoïstische lul’ was genoemd, omdat anderen vertraging hadden.

Aanrijding met een persoon

Aside
alledaagse dingen

Gisteravond sprak ik iemand die zei dat ze hoe ouder, hoe onzekerder werd. Ik heb het tegenovergestelde, zei ik. Nu ik ouder wordt, zitten kleine dingen me minder dwars, ben ik zelfverzekerder en maakt het me minder uit wat andere mensen van me denken. Ik bedacht me laatst zelfs dat ik de ruimte die mijn onzekerheden achterlieten, gebruik om meer van dingen te houden. Maar ik weet niet zeker of het zo werkt.

Vanavond was ik bij Spinvis, in de Stadsschouwburg van Utrecht. Het was een theatershow. We waren stil, applaudisseerden alleen als er tussen nummers een stilte viel. Hij zong ‘ik word stil, ik word milder en ik ben liever alleen’. Ik dacht daar iets in te herkennen. Misschien hetzelfde over ouder worden.

Spinvis

Aside
alledaagse dingen

Stromend water

Aan het begin van de lente zat ik op een zaterdag te lunchen in de La Place in Utrecht. Het was koud, een graad of zes. Buiten, op het dakterras, stond een man in z’n eentje over de stad uit te kijken. Hij liet zijn ogen van links naar rechts gaan: de Neudeflat, de Domtoren, in de verte Galgenwaard en de Uithof. Hij tuurde en rookte een sigaret. Lees verder

Standaard
alledaagse dingen

Necrologie van Koninginnedag

Het was de eerste warme dag van het jaar. De Utrechtse straten waren bedekt met kleedjes, belijnd met kraampjes. Er schuifelden mensen langs, ze pakten iets op, wogen het geringschattend op de hand, vroegen ‘wat kost dit?’, legden het weer weg, liepen verder. In de lucht hing de geur van barbecue en patat, aan de muren hingen beeltenissen van Beatrix, roodwitblauwe vlaggen, grote oranje zeilen als spandoeken. Uit de ramen hingen studenten die harde dancemuziek over straat strooiden.

Een stadsbeeld van oranje, een belofte van een vrije dag, van een dronken avond, een lange nacht. Een belofte, ook, van zomer in de verte.

Het was 30 april 2012 en niemand wist dat het de laatste échte Koninginnedag was. Lees verder

Standaard
alledaagse dingen

Ontruiming

OntruimingPrecies tegenover ons werd een huis ontruimd, een appartement op de eerste verdieping. Eerder op de dag, ‘s ochtends, hadden twee agenten er aangebeld, maar er deed niemand open. Bij de buren wel.

Mensen kwamen naar buiten lopen. Samen met de agenten keken ze naar boven, naar het raam, waarachter niemand reageerde op het geluid van de deurbel. De agenten verdwenen weer. Lees verder

Standaard