alledaagse dingen

Lang geleden, ik denk dat ik twaalf of dertien was, schuilde ik met mijn vader, mijn moeder en mijn zusje onder een viaduct voor de regen. Het was dag één van onze vakantie, waarin we gedurende twee weken in etappes van 40 tot 60 kilometer per dag van camping naar camping fietsten. We aten daar een broodje, onder dat viaduct, en mijn zusje en ik renden tegen de schuine wand van de zijkant op om te kijken hoe hoog we konden komen. Toen naderde er een klein groepje wielrenners. De bocht voor het viaduct was nat en glad, maar de voorste riep hard: “Niet remmen!” Zonder enige vaart te minderen vlogen ze door de bocht, langs ons, maar bij de laatste zag ik eerst het voorwiel en toen het achterwiel wegglijden op het natte wegdek – daar ging ie. De fiets en de renner schoven over het asfalt, beiden raakten gehavend. De rest reed door. “Niet remmen!” riep de voorste nog eens, als een moeder die toch verdorie haar kind had gewaarschuwd dat de pan heet zou zijn, en toen verdwenen ze uit zicht terwijl de achtergeblevene opkrabbelde, zijn fiets pakte, opstapte en helemaal niets zei terwijl hij verbeten zijn weg vervolgde.

Niet remmen

Aside
film en televisie

Friends

Op verschillende websites las ik vandaag dat het twintig jaar geleden is dat de eerste aflevering van Friends werd uitgezonden.

Ik herinner me dat ik lang geleden bij Veronica een aankondiging van een nieuwe aflevering zag. Donderdagavond, half elf: een nieuwe Friends. Eén grap in het bijzonder is me bijgebleven uit die promo die me kennis liet maken met de serie: Phoebe zegt “I never want to see you again” tegen haar moeder, stormt de deur uit en komt dan terug met een hand voor haar ogen omdat ze haar tas vergeten is. Lees verder

Standaard
Honderd keer honderd

Stars_bedroomWe stalked the streets like animals
And danced as windows shattered
For the island, for the thrill of it
For everything that mattered

Lang geleden bezocht ik een wedstrijd van Feyenoord in de Champions League, met mijn vader. Ik was voor Feyenoord omdat niemand in mijn klas voor Feyenoord was. Ze speelden tegen Lazio Roma. Naarmate we dichterbij Rotterdam kwamen, stroomde de trein steeds voller met twintigers en dertigers in zwarte bomberjacks. Ze zongen liedjes toen we er bijna waren. Op de brug, tussen het perron en het stadion, waren ze één driftig voortbewegende kracht, een slordig bij elkaar gezocht leger op weg naar een bloederige strijd met buitenlandse troepen. Tijdens de wedstrijd gebeurde er uiteindelijk erg weinig. Er werd niet eens gescoord.

Stars – In Our Bedroom After The War

Aside
Honderd keer honderd
37a33dc2I might never catch a mouse
And present it in my mouth
And make you feel you’re with someone
Who deserves to be with you

Toen mijn zusje en ik klein waren, werden we omringd door huisdieren. We hadden een kat die plukje heette omdat hij een wit plukje haar had en twee konijnen en een cavia, in een hok in de tuin. Daar zat eens een wespennest in. Mijn vader moest met zo’n imkerpak de tuin in om het weg te halen. Onze kat ving wel muizen, maar at ze niet op. Ze bleven op de deurmat liggen als speeltjes uit de dierenwinkel. Toen hij wegliep, maakten wij urenlang propjes van velletjes papier. Daar kon hij dan mee spelen als hij terug kwam.

Frightened Rabbit – The Midnight Organ Fight

Aside
Honderd keer honderd
220px-AnglescoverThe last time I sent down a message
You nailed it to the cross
So I figured I’d just leave you to it
Let you be your own boss

Op eerste kerstdag was het wit en sneed mijn vader de kerststol. Mijn moeder vertelde van de voorganger van de kerk. Niet onze kerk, een kerk. Hij gleed uit bij het sneeuwruimen voor de ingang, viel met zijn hoofd op een fietsenstalling en was dood. Bij de kerk keek ik even naast de deur, zocht een spoor van de gevallen man. Het was deze kerk niet, dat wist ik wel, maar toch. Verder dacht ik na. Of er een god was en waarom die sneeuwruimende man dan gevallen was. Het kostte me de grootste moeite dat bij elkaar te krijgen.

Dan Le Sac vs. Scroobius Pip – Angles

Aside
Honderd keer honderd
DslogrMy radio says tonight it’s gonna freeze
People driving home from the factories
Six lanes of traffic
Three lanes moving slow

In een van de laden van het bureau dat op mijn oude slaapkamer staat, het bureau dat mijn vader bouwde van hout en overgebleven laminaat, ligt een blaadje met een tekst. Dat blaadje is uit een map gescheurd, alle gaatjes aan de linkerkant zijn kapot. Het ligt onder rapporten van de middelbare school, oude pasfoto’s en Panini-voetbalplaatjes. Op dat blaadje staat de vertaling die ik eens maakte van de tekst van ‘Telegraph Road’. Ik luisterde nauwlettend en spoelde talloze keren terug om moeilijke zinnen nogmaals te horen. Het was winter. Op de radio zeggen ze dat het vannacht gaat vriezen.

Dire Straits – Love Over Gold

Aside
Honderd keer honderd
340c26253d5741fcbcc41b1549e0e9dbSo you’ll aim toward the sky
And you’ll rise high today
Fly away
Far away

Vliegers gingen vroeger altijd stuk, net als vishengels. Ik had niet veel geluk met dingen waar dunne touwtjes aan zaten. Mijn moeder moest eens een paar uur weg en ik zou ondertussen gaan vissen, maar nog voor ik de hoek om was zat het kleine haakje vast in mijn nieuwe winterjas. Ik heb een paar keer geprobeerd te vliegeren, op vergeten lentedagen met mijn vader, maar meestal stond de wind niet goed of stortte het ding snel weer ter aarde. Die dingen met dunne touwtjes waren me niet goed gezind, maar zijn toch mooie, onbezorgde herinneringen in al hun onvolmaaktheid.

Grandaddy – The Sophtware Slump

Aside
Honderd keer honderd
ImagineYou may say that I’m a dreamer
But I’m not the only one
I hope someday you’ll join us
And the world will live as one

Dat we Europees Kampioen werden, weet ik niet meer. Tenminste, niet dat Marco van Basten die wonderschone goal maakte en iedereen feest vierde. Wel weet ik dat mijn vader me op zijn arm nam en vertelde dat we hadden gewonnen. ‘Wat zielig voor die anderen’, zei ik, dat weet ik nog. Ik bedenk me nu dat zoiets ook acht jaar daarvoor had kunnen plaatsvinden. Zonder feest, dit keer een inktzwarte boodschap. Een vader die zijn zoon met pijn in het hart besluit bij te brengen hoe oneerlijk de wereld soms is. ‘John Lennon is doodgeschoten’. Wat zielig voor die anderen.

John Lennon – Imagine

Aside
Honderd keer honderd
leonard-cohen-greatest-hits-vinyl-lp-muvn7745501I’m not looking for another
As I wander in my time
Walk me to the corner
Our steps will always rhyme

We gingen in dat huis wonen toen ik anderhalf was en verhuisden weer toen ik twaalf was. Hoe ik ondertussen opgroeide werd eens in de paar maanden genoteerd op het behang van mijn slaapkamer, door mijn vader, terwijl ik zo recht mogelijk tegen de muur stond en hem aankeek. Eén meter drie. Eén meter zestien. Eén meter achtenvijftig. In de huiskamer klonken Pink Floyd, Neil Young en Leonard Cohen, behalve op zondagochtend. Dan waren er kaiserbolletjes met gesmolten kaas en luisterden we naar Vroege Vogels op radio 1. Dat vonden mijn zusje en ik maar een gek programma, Vroege Vogels.

Leonard Cohen – Greatest Hits

Aside