mijn boeken

Als mensen me vragen welk boek van mij ze zouden moeten lezen, zeg ik bijna altijd: mijn eerste. Ik heb het idee dat dat boek lezers gemakkelijker ‘wint’, en dat mijn tweede – tja, waar ligt het aan? Misschien aan dat die iets minder goede recensies kreeg, minder opviel, minder goed verkocht. Maar juist daarom is het mooi om te merken, eens in de zoveel tijd, dat ook dat boek mensen raakt. Vandaag is het drie jaar geleden dat het uitkwam, en toevallig las ik vanochtend op Goodreads deze recensie, enkele dagen geleden geschreven (spoiler alert, zegt de lezer erbij):

Dit boek, over een vader en zoon die beide een dwangstoornis hebben maar hier met niemand over durven te praten, roerde me. Wat een opluchting als het wel mogelijk blijkt om te praten over dit soort aandoeningen, en wat een steun en hulp kan je krijgen als je dit doet. De vele melancholische terugblikken en de observaties over het leven en de liefde droegen er aan bij dat het boek me zo raakte. De schrijfstijl is fijn en ik heb het boek in mijn vakantie in twee dagen uitgelezen. Er gebeurt niet heel veel, maar toch blijft het boek continu boeien, en dát is echt knap schrijfwerk. Een aanrader!

De laatste zin van het boek intrigeert me enorm. Moet ik hem figuurlijk interpreteren en is het het einde van de stilte omdat Boris nu durft te praten over zijn aandoening, of is het de aankondiging van een From Dusk Till Dawn-achtige plotwending? We zullen het nooit weten.

Mijn tweede

Aside
mijn boeken

115,82

Ik dacht: ik vertel eens wat je als schrijver eigenlijk verdient als je boeken worden geleend bij de bibliotheek.
Die zogenaamde ‘leenrechtvergoeding’ komt van de Stichting Literaire Rechten Auteurs (Lira), die het geld uitkeert in het laatste kwartaal van het jaar. De periode waarover ze uitkeren, is 1 juli t/m 30 juni.
Ik heb twee romans geschreven: Een uur en achttien minuten (2011) en De eerste maandag van de maand (2014). Tussen 1 juli 2014 en 30 juni 2015 werd mijn eerste boek 713 keer bij een bibliotheek geleend. Mijn tweede boek een stuk minder: 341 keer.
Ik heb er niet echt een verklaring voor waarom mijn debuut het zoveel beter doet, behalve dat het ook beter verkocht werd en naar mijn idee veel gelezen wordt op middelbare scholen, voor de leeslijst of voor een andere opdracht bij Nederlands. Het boek wordt nu zelfs méér uitgeleend dan voorgaande jaren.
Hoeveel geld het is? Daar is een formule voor:

Aandeel in % x aantal uitleningen x boekprijs x puntwaarde = bruto bedrag.

Mijn aandeel is 100 procent, want ik heb de boeken in mijn eentje geschreven. De boekprijs is wat het boek in de winkel kost, en de puntwaarde is een coëfficiënt die (onder meer) weerspiegelt hoeveel er in totaal werd geleend in bibliotheken. De puntwaarde is dit jaar 0,0066133: lager dan voorgaande jaren, omdat er minder boeken werden uitgeleend.
Voor Een uur en achttien minuten geldt dus: 100% van 713 x 18,50 x 0,0066133 = 89,04 euro. En aan De eerste maandag van de maand verdiende ik 100% van 341 x 18,95 x 0,0066133 = 42,73 euro. Totaal: 131,77 euro.
Bruto. Daar gaat het een en ander vanaf, waardoor ik 115,82 euro overhoud.
Dit alles schrijf ik op gewoonweg omdat ik me bedacht dat het interessant kon zijn. Ik heb er geen scherpe mening over; het is er, en het is een extraatje. Ik ben niet als een muzikant die vindt dat Spotify te weinig oplevert. Voordat ik boeken uitbracht, had ik er zelfs nog nooit bij stilgestaan dat een schrijver iets krijgt voor elke keer dat zijn boek wordt geleend.
Maar ik krijg dus 12 cent voor elke keer dat iemand mijn boek leent. En op een gemiddelde dag tussen juli 2014 en juni 2015 leenden twee mensen mijn debuut en één iemand de opvolger. Best cool.

Standaard
mijn boeken

Er zijn de afgelopen weken nog wat recensies verschenen van De eerste maandag van de maand. Ik link er hier even naar. Haarlems Dagblad schreef dat ik “op beeldende wijze” de dwangstoornis beschrijf, maar daardoor wel “op sommige momenten de spanningsboog vergeet”. Op de goede momenten is het desondanks “ontroerend”. Literair Nederland vindt het “Een mooi gestructureerde puzzel”. En boekenliefhebberssite Hebban schreef: “Het ontroerende einde van het boek thematiseert de vaderliefde op een subtiele maar prachtige wijze.”

Drie recensies

Aside
mijn boeken

Tobberig

In een aflevering van Seinfeld rijdt George naar huis na een vergadering op het werk, waar een collega hem voor schut heeft gezet. Pas achter het stuur weet hij wat hij terug had moeten zeggen, maar ja, dan is het al te laat.

Daar moest ik in de nacht van vrijdag op zaterdag aan denken. Ik lag wakker en zat nog in m’n hoofd met de recensie van mijn tweede boek in de weekenduitgave van de Volkskrant, die ik ’s avonds laat al in de digitale editie had gelezen. Lees verder

Standaard
mijn boeken

Doosje

In Bestseller, het boek van Paul Sebes uit 2009, staat: “In Nederland en Vlaanderen wordt er door literair uitgevers gewerkt met een modelcontract van de Vereniging van Letterkundigen (VVL). Alle algemene literair uitgevers in Nederland houden zich daaraan.” En een paar zinnen later: “In het contract worden vermeld in artikel 1 de (werk)titel, in artikel 3.1 de inleverdatum, in artikel 10.5 het voorschot en eventuele bijzondere bepalingen. De rest is standaard, dus ook het aantal van twintig auteursexemplaren in artikel 7.”

Aan die twintig exemplaren moest ik denken toen mijn redacteur, Michel, gisteren belde dat mijn boeken er waren, en dat hij ze wel even wilde langsbrengen. Lees verder

Standaard